روزه و رمضان

 

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله

قالَ اللّهُ تبارکَ و تعالى : کُلُّ عَمَلِ ابنِ آدَمَ هُو لَهُ، غَیرَ الصِّیامِ هُو لی و أنا أجزِی بهِ .

خداوند تبارک و تعالى فرمود : هر کارى که فرزند آدم مى کند، از آنِ اوست، مگر روزه که از من است و پاداش آن را من مى دهم .

الخصال : ص ۴۵ ح ۴۲

رفتار و کردار – روزه و رمضان

 

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله

یا عَلِیُّ، ثَلاثُ فَرَحاتٍ لِلمُؤمِنِ فِی الدُّنیا: لِقاءُ الإِخوانِ، وتَفطیرُ الصّائِمِ، وَالتَّهَجُّدُ مِن آخِرِ اللَّیلِ.

اى على! مؤمن در دنیا سه خوش حالى دارد: دیدار برادران، افطارى دادن به روزه‌دار، و تهجّد در آخر شب.

کتاب من لا یحضره الفقیه : ج ۴ ص ۳۶۰ ح ۵۷۶۲

ماه مبارک رمضان

روزه و رمضان

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله

هُوَ شَهرٌ أوَّلُهُ رَحمَهٌ، وأوسَطُهُ مَغفِرَهٌ، وآخِرُهُ الإِجابَهُ وَالعِتقُ مِنَ النّارِ .

ماهى است که آغاز آن رحمت ، میانه آن آمرزش و پایان آن اجابت [دعا] و آزادى از آتش است .

الکافی ج ۴ ص ۶۷ ح ۴

پاداش عجیب خواندن سوره قدر در زمان افطار و خوردن سحری

عن أَبِی یَحْیَى الصَّنْعَانِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ:

مَا مِنْ مُؤْمِنٍ صَامَ فَقَرَأَ إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِی لَیْلَهِ الْقِدْرِ عِنْدَ سَحُورِهِ وَ عِنْدَ إِفْطَارِهِ إِلَّا کَانَ فِیمَا بَیْنَهُمَا کَالْمُتَشَحِّطِ بِدَمِهِ فِی سَبِیلِ اللَّهِ.

حضرت صادق علیه السلام فرمود: هیچ مؤمن روزه داری نیست که در هنگام خوردن سحری و افطارش سوره قدر را بخواند، مگرآنکه بین این دو زمان ثواب کسی را خواهد داشت که در راه خدا در خون خود غلطیده باشد.

بحارالأنوار، ج۹۷، ص۳۴۴ به نقل از اقبال الأعمال

روزه و رمضان

روزه و رمضان
امام رضا علیه السلام

إنَّما أوجَبَ اللّهُ الفَرائِضَ عَلى أغلَبِ الأَشیاءِ وأعَمِّ القُوى، ثُمَّ رَخَّصَ لِأَهلِ الضَّعفِ. وإنَّما أوجَبَ اللّهُ ورَغَّبَ أهلَ القُوَّهِ فِی الفَضلِ، ولَو کانوا یَصلُحونَ عَلى أقَلَّ مِن ذلِکَ لَنَقَصَهُم، ولَوِ احتاجوا إلى أکثَرَ مِن ذلِکَ لَزادَهُم .
همانا خداوند واجبات را بر پایه چیزهاى غالب‌تر و نیروهاى فراگیرتر مقرّر داشته و سپس ناتوانان را رخصت داده است. خداوند بر توانمندان واجب ساخته و به بیشتر تشویق کرده است؛ و اگر شایسته کمتر از آن بودند از تکلیفشان مى‌کاست و اگر به بیش از آن نیاز داشتند بر تکلیفشان مى‌افزود .
علل الشرایع ص ۲۷۰ ح ۹