مطلب چهارم: دعایی که بعد از زیارت هر امام خوانده می شود (دعای عالیه المضامین)

چهارم:دعایى است با مضامین‏ بسیار بلند که پس از زیارت هر یک از امامان علیهم السّلام خوانده مى‏شود،و این دعا را سیّد ابن طاووس در کتاب«مصباح الزائر» بعد از این زیارت جامعه نقل فرموده است،و آن دعاى شریف این است:
اللَّهُمَّ إِنِّی زُرْتُ هَذَا الْإِمَامَ مُقِرّا بِإِمَامَتِهِ مُعْتَقِدا لِفَرْضِ طَاعَتِهِ فَقَصَدْتُ مَشْهَدَهُ بِذُنُوبِی وَ عُیُوبِی وَ مُوبِقَاتِ آثَامِی وَ کَثْرَهِ سَیِّئَاتِی وَ خَطَایَایَ وَ مَا تَعْرِفُهُ مِنِّی مُسْتَجِیرا بِعَفْوِکَ مُسْتَعِیذا بِحِلْمِکَ رَاجِیا رَحْمَتَکَ لاجِئا إِلَى رُکْنِکَ عَائِذا بِرَأْفَتِکَ مُسْتَشْفِعا بِوَلِیِّکَ وَ ابْنِ أَوْلِیَائِکَ وَ صَفِیِّکَ وَ ابْنِ أَصْفِیَائِکَ وَ أَمِینِکَ وَ ابْنِ أُمَنَائِکَ وَ خَلِیفَتِکَ وَ ابْنِ خُلَفَائِکَ الَّذِینَ جَعَلْتَهُمُ الْوَسِیلَهَ إِلَى رَحْمَتِکَ وَ رِضْوَانِکَ وَ الذَّرِیعَهَ إِلَى رَأْفَتِکَ وَ غُفْرَانِکَ اللَّهُمَّ وَ أَوَّلُ حَاجَتِی إِلَیْکَ أَنْ تَغْفِرَ لِی مَا سَلَفَ مِنْ ذُنُوبِی عَلَى کَثْرَتِهَا وَ أَنْ تَعْصِمَنِی فِیمَا بَقِیَ مِنْ عُمْرِی وَ تُطَهِّرَ دِینِی مِمَّا یُدَنِّسُهُ وَ یَشِینُهُ وَ یُزْرِی بِهِ وَ تَحْمِیَهُ مِنَ الرَّیْبِ وَ الشَّکِّ وَ الْفَسَادِ وَ الشِّرْکِ،
خدایا این امام را زیارت کردم،به امامتش اقرار دارم،واجب بودن اطاعتش را معتقدم،پس زیارتگاهش را قصد کردم،با گناهان،و عیبها،و جرمهاى هلاکت‏بار،و بسیارى بدیها و خطاهایم،و آنچه را تو از من خبردارى،پناهنده‏ام به گذشت،و بردبارى‏ات، امیدوارم به رحمتت،پناه برده‏ام به پایه عنایتت،پناه آورنده‏ام به مهرت،خواهان شفاعتم،از ولىّ‏ات و فرزند اولیایت‏ و برگزیده‏ات،فرزند برگزیدگانت،و امینت و فرزند امنایت و خلیفه‏ات،و فرزند خلیفه‏هایت،[هرگاه این دعا پس از زیارت امیر مؤمنان(ع) باشد به جاى کلمه«ابن»در هر چهار موضع«آبى»بگوید]آنان‏که قرارشان دادى،وسیله‏اى به سوى رحمت و خشنودى‏ات.و سببى به جانب‏ مهر و آمرزشت،خداى اول حاجتم به پیشگاه تو این است،که گناهان گذشته مرا،در عین زیادبودنش بیامرزى،و در آنچه از عمرم باقى مانده،مرا حفظ کنى،و پاک نمایى دینم را از آنچه آلوده‏اش کند،و بد نمایش سازد،و معیوبش گرداند،و نگاهش دارى،از شک و دودلى و تباهى‏ و شرک،
وَ تُثَبِّتَنِی عَلَى طَاعَتِکَ وَ طَاعَهِ رَسُولِکَ وَ ذُرِّیَّتِهِ النُّجَبَاءِ السُّعَدَاءِ صَلَوَاتُکَ عَلَیْهِمْ وَ رَحْمَتُکَ وَ سَلامُکَ وَ بَرَکَاتُکَ وَ تُحْیِیَنِی مَا أَحْیَیْتَنِی عَلَى طَاعَتِهِمْ وَ تُمِیتَنِی إِذَا أَمَتَّنِی عَلَى طَاعَتِهِمْ وَ أَنْ لا تَمْحُوَ مِنْ قَلْبِی مَوَدَّتَهُمْ وَ مَحَبَّتَهُمْ وَ بُغْضَ أَعْدَائِهِمْ وَ مُرَافَقَهَ أَوْلِیَائِهِمْ وَ بِرَّهُمْ وَ أَسْأَلُکَ یَا رَبِّ أَنْ تَقْبَلَ ذَلِکَ مِنِّی وَ تُحَبِّبَ إِلَیَّ عِبَادَتَکَ وَ الْمُوَاظَبَهَ عَلَیْهَا وَ تُنَشِّطَنِی لَهَا وَ تُبَغِّضَ إِلَیَّ مَعَاصِیَکَ وَ مَحَارِمَکَ وَ تَدْفَعَنِی عَنْهَا وَ تُجَنِّبَنِی التَّقْصِیرَ فِی صَلَوَاتِی وَ الاسْتِهَانَهَ بِهَا وَ التَّرَاخِیَ عَنْهَا وَ تُوَفِّقَنِی لِتَأْدِیَتِهَا کَمَا فَرَضْتَ وَ أَمَرْتَ بِهِ عَلَى سُنَّهِ رَسُولِکَ صَلَوَاتُکَ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ رَحْمَتُکَ وَ بَرَکَاتُکَ خُضُوعا وَ خُشُوعا وَ تَشْرَحَ صَدْرِی لإِیتَاءِ الزَّکَاهِ ، وَ إِعْطَاءِ الصَّدَقَاتِ
و پایدارم بدارى بر طاعتت و طاعت رسولت،و فرزندان نجیب و خوشبختش،درود و رحمت و سلام و برکاتت فراوان بر ایشان،و زنده‏ام بدارى،تا زنده‏ام مى‏دارى بر فرمانبردارى از ایشان،و بمیرانى‏ام، هرگاه بمیرانى بر طاعت از آنان،و از دلم پاک نکنى موّدت و دوستى آن بزرگواران،و کینه دشمنانتان را،و رفاقت‏ دوستانشان،و به نیکى به آنان را نصیب من فرما،و از تو مى‏خواهم،اى پروردگارم،که این زیارت را از من بپذیرى،و عبادتت، و مواظبت بر آن را محبوب من گردانى،و براى بندگى به نشاطم آورى،و گناهان و محرّماتت را منفور من کنى،و از آنها بازم دارى،و از کوتاهى کردن در نمازهایم،و سبک شمردم و کاهلى از آنها برکنارم دارى،و موفقّم بدارى بر اداى آنها، همانطور که واجب کردى،و به آن بر پایه روش رسولت فرمان دادى،درودها و رحمت و برکات تو بر او باد، نمازى با کمال خضوع و خشوع،و باز کنى سینه‏ام،را براى پرداخت زکات،دادن صدقات، (بیشتر…)