ضرورت وجود امام در جامعه

نوشته شده توسط موذن    بدون دیدگاه |

معنی امامت عبارت است از: اولی به تصرف و صاحب اختیار بودن در دین و دنیای امّت به جانشینی حضرت رسول صل الله علیه و آله و در ضمن دلایل بر وجود نبی.

صلاح مردم و هدایت ایشان و رفع نزاع و جدل از ایشان بدون قیم و رئیس میسر نمی‌شود چنان که حضرت رضا علیه السلام در علل فضل بن شاذان فرموده است:«چون خداوند عالمیان مردم را به امری چند تکلیف فرمود و اندازه‌ای چند برای اوامر و نواهی خود مقرر ساخت و امر فرمود که ایشان از حدود تعدی نکنند که مورث فساد ایشان است پس ناچار است که بر ایشان امینی بگمارد که مانع ایشان گردد از تعدی کردن و ارتکاب محرمات نمودن؛ زیرا اگر چنین شخصی نباشد، هیچ کس لذت و منفعت خود را برای مفسده‌ای که به دیگری عاید گردد ترک نخواهد کرد؛ چنانکه ظاهر است از نفوس و طبایع مردم.»

لهذا خدا قیم و امامی برای ایشان مقرر فرموده که ایشان را از فساد منع نماید؛ و حدود و احکام الهی را میان ایشان مقرر کرده تا ایشان را از فساد منع نماید و حدود و احکام الهی را میانشان جاری سازد. چنان‌که ظاهر است که زندگی و بقای هیچ فرقه‌ای از فرق و ملتی از ملل، بدون سرکرده و رئیسی نبوده، چگونه جایز باشد که حکیم علیم این خلق را خالی گذارد از امامی که مصلح احوال ایشان باشد با دشمنان ایشان محاربه نماید غنایم و صدقات را میان ایشان به عدالت قسمت نماید، اقامه جمعه و جماعت میان ایشان بنماید و دفع شر ظالم از مظلوم بکند!

همچنین اگر امامی میان مردم نباشد که حافظ دین پیغمبر باشد ملت مندرس می‌شود و دین برطرف می‌گردد و احکام الهی متغیر و متبدل می‌شود ارباب بدع و ملاحده در امور دین و احکام شرع زیاده و کم بسیار بکنند و شبهه‌ها میان مسلمانان بیدار کنند؛ زیرا خلق چنانکه می‌بینیم همگی ناقصند و در طبایع و رأی‌های ایشان اختلاف بسیار است هر یک به خواهش خود رأیی اختراع می‌نمایند. پس اگر حافظی برای دین نباشد دین به زودی باطل می‌شود.

منابع: 

بحار الانوار ۲۳/۳۲ ح۵۲ — عین الحیاه مجلسی ۱۲۷