زیارت مطلقه امیرالمؤمنین علیه السلام

نوشته شده توسط موذن    بدون دیدگاه |

مقصد اول:در زیارات مطلقه که بسیار است،و ما در اینجا تنها به ذکر چند زیارت اکتفا مى‏کنیم.اول:زیارتى است که‏ شیخ مفید و شهید و سیّد ابن طاووس و دیگران ذکر کرده‏اند و کیفیت آن به این صورت است:هرگاه اراده زیارت کنى غسل کن،و دو جامه پاک بپوش و به چیزى از بوى خوش خود را خوشبو کن و اگر بوى خوش نیافتى مانعى ندارد،چون‏ از خانه بیرون آمدى بگو:
اللَّهُمَّ إِنِّی خَرَجْتُ [تَوَجَّهْتُ‏] مِنْ مَنْزِلِی أَبْغِی فَضْلَکَ وَ أَزُورُ وَصِیَّ نَبِیِّکَ صَلَوَاتُکَ عَلَیْهِمَا اللَّهُمَّ فَیَسِّرْ ذَلِکَ لِی وَ سَبِّبِ الْمَزَارَ لَهُ وَ اخْلُفْنِی فِی عَاقِبَتِی وَ حُزَانَتِی بِأَحْسَنِ الْخِلافَهِ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ.
خدایا از خانه‏ام بیرون آمدم،جویاى فضل تو هستم، جانشین پیامبرت(درود تو بر آن دو)را زیارت مى‏کنم.خدایا این زیارت را برایم آسان کن،و سببش را برایم فراهم آر،و مرا نسبت به سرانجام و غمخوارانم جانشین باش به نیکوترین جانشینى،اى مهربان‏ترین مهربانان.
پس روانه شو،درحالى‏که زبانت گویا باشد به ذکر:(الحمد للّه و سبحان اللّه و لا اله الاّ اللّه)و چون به حدود کوفه‏ [جایى که در گذشته محّل خندق شهر بوده است]رسیدى بایست و بگو:
اللَّهُ أَکْبَرُ اللَّهُ أَکْبَرُ أَهْلُ [أَهْلَ‏] الْکِبْرِیَاءِ وَ الْمَجْدِ وَ الْعَظَمَهِ اللَّهُ أَکْبَرُ أَهْلُ [أَهْلَ‏] التَّکْبِیرِ وَ التَّقْدِیسِ وَ التَّسْبِیحِ وَ الْآلاءِ اللَّهُ أَکْبَرُ مِمَّا أَخَافُ وَ أَحْذَرُ اللَّهُ أَکْبَرُ عِمَادِی وَ عَلَیْهِ أَتَوَکَّلُ اللَّهُ أَکْبَرُ رَجَائِی وَ إِلَیْهِ أُنِیْبُ اللَّهُمَّ أَنْتَ وَلِیُّ نِعْمَتِی وَ الْقَادِرُ عَلَى طَلِبَتِی تَعْلَمُ حَاجَتِی وَ مَا تُضْمِرُهُ هَوَاجِسُ الصُّدُورِ وَ خَوَاطِرُ النُّفُوسِ فَأَسْأَلُکَ بِمُحَمَّدٍ الْمُصْطَفَى الَّذِی قَطَعْتَ بِهِ حُجَجَ الْمُحْتَجِّینَ وَ عُذْرَ الْمُعْتَذِرِینَ وَ جَعَلْتَهُ رَحْمَهً لِلْعَالَمِینَ أَنْ لا تَحْرِمَنِی ثَوَابَ زِیَارَهِ وَلِیِّکَ وَ أَخِی نَبِیِّکَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ قَصْدَهُ وَ تَجْعَلَنِی مِنْ وَفْدِهِ الصَّالِحِینَ وَ شِیعَتِهِ الْمُتَّقِینَ بِرَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ
خدا بزرگتر است،خدا بزرگتر است،شایسته‏ کبریایى و بزرگوارى و عظمت است،خدا بزرگتر است،شایسته بزرگ شمردن و تقدیس و تسبیح و نعمتهاست، خدا بزرگتر است از آنچه مى‏ترسم و حذر مى‏کنم،خدا بزرگتر است،تکیه‏گاه من است،و بر او توکّل مى‏کنم،خدا بزرگتر است،امید من است،و به سوى او باز مى‏گردم.خدایا تو ولى نعمت منى،و بر انجام خواسته‏ام توانایى،حاجتم و آنچه را دغدغه‏هاى سینه‏ها و خاطرات نفوس پنهان مى‏کند مى‏دانى،خدایا از تو مى‏خواهم به حق محمّد مصطفى که به وسیله او حجّتهاى‏ حجّت‏تراشان،و عذر عذرخواهان را بریدى،و او را رحمت براى جهانیان قرار دادى،که محرومم نکنى از ثواب زیارت‏ ولیّت و برادر پیامبرت امیر المؤمنین،و توجه به سویش،و مرا از واردان شایسته،و شیعیان‏ پرهیزگارش قرار دهى،به مهربانى‏ات،اى مهربان‏ترین مهربانان.
چون قبر شریف آن حضرت برایت نمودار شود چنین بگو:
الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى مَا اخْتَصَّنِی بِهِ مِنْ طِیبِ الْمَوْلِدِ وَ اسْتَخْلَصَنِی إِکْرَاما بِهِ مِنْ مُوَالاهِ الْأَبْرَارِ السَّفَرَهِ الْأَطْهَارِ وَ الْخِیَرَهِ الْأَعْلامِ اللَّهُمَّ فَتَقَبَّلْ سَعْیِی إِلَیْکَ وَ تَضَرُّعِی بَیْنَ یَدَیْکَ وَ اغْفِرْ لِیَ الذُّنُوبَ الَّتِی لا تَخْفَى عَلَیْکَ إِنَّکَ أَنْتَ اللَّهُ الْمَلِکُ الْغَفَّارُ
خدا را سپاس که مرا به پاکى ولادت اختصاص داد،و مرا از باب کرامت،به دوستى‏ نیکان و سفیران پاک و بهترین نشانه‏هاى حق برگزید،خدایا کوششم را به درگاهت،و زارى‏ام را به‏ پیشگاهت بپذیر،و گناهانم را که بر تو پوشیده نیست بیامبرز،که تویى خداى فرمانروا و آمرزش پیشه.