نیایش چهل و چهارم (دعاى آن حضرت است هنگامى که ماه رمضان فرا می‌‏رسید) – بخش سوم

نوشته شده توسط مدیر    بدون دیدگاه |

اى خداوند، چنان کن که به هنگام نماز همانند کسانى باشیم که به‏ منازل والاى آن راه می‌یابند و همه ارکان آن رعایت می‌کنند و آن را به وقت خود، به آیین بنده تو و رسول تو محمد- صلى اللّه علیه و آله- در رکوع و سجود و همه فضیلتهایش، به کامل‏ترین وضوء و طهارت و در نهایت خشوع به جاى می‌آورند.

اى خداوند، در این ماه ما را موفق دار که به خویشاوندانمان نیکى کنیم و به دیدارشان بشتابیم و همسایگانمان را به بخشش و عطاى خویش بنوازیم و اموالمان را از هر چه به ناحق بر آن افزوده‏ایم پیراسته داریم و با اداى زکات پاکیزه گردانیم و با آنان که از ما گسیخته‏اند بپیوندیم و با آن که در حق ما ستمى روا داشته به مقتضاى انصاف رفتار کنیم و با آن که با ما دشمنى ورزیده دوستى کنیم، جز آن کسان که به خاطر رضاى تو با آنان دشمن شده‏ایم، که با چنین دشمنى هیچ‏گاه سخن از دوستى نگوییم و همدل نشویم.

اى خداوند، در این ماه ما را توفیق ده که به کردارهاى پسندیده به تو تقرب جوییم، آن سان که ما را از گناهان پاک دارى و از بازگشت به اعمال ناشایست نگه‏دارى، تا هیچ یک از ملائکه تو طاعتى به درگاهت نیاورد جز آنکه از طاعت ما کمتر باشد و در تقرب به پایه تقرب ما نرسد.

اى خداوند، به حق این ماه و به حق آن کس که در این ماه- از آغاز تا انجام- جبین عبادت به درگاه تو سوده، خواه ملکى بوده که او را مقرب خود ساخته‏اى، یا پیامبرى که به رسالتش فرستاده‏اى، یا بنده‏اى صالح که از میان بندگانت برگزیده‏اى، بر محمد و خاندانش درود بفرست و ما را سزاوار کرامتى کن که به دوستان خود وعده داده‏اى. هر چه مبالغان در عبادت خود را نصیب داشته‏اى ما را نیز نصیب دار و به رحمت خود ما را در زمره کسانى قرار ده که بهشت- آن بالاترین مرتبت- را سزاوارند.

بار خدایا، درود بفرست بر محمد و خاندان او و ما را دور دار از الحاد در توحید خود و قصور در بزرگداشت خود و شک در دین خود و نابینایی‌ در طریق خود و غفلت از تعظیم خود و فریفته شدن به دشمنت، آن شیطان رجیم.

على بن الحسین علیه السلام، امام چهارم، الصحیفه السجادیه / ترجمه آیتى، ۱جلد، سروش – تهران، چاپ: دوم، ۱۳۷۵ ش. ص۲۶۷