مصائب امام سجاد علیه السلام در شام

نوشته شده توسط موذن    بدون دیدگاه |

امام سجاد «علیه‌السلام» اگر اسیری می‌دید احترامش می‌کرد، اگر می‌دید گوسفندی را ذبح می‌کنند گریه می‌کرد، می‌فرمود: آبش دادید یا نه؟ می‌گفتند آری آقا ما مسلمانیم، با گریه می‌فرمود: عده‌ای هم در کربلا گفتند ما مسلمانیم ولی عزیزان من را لب تشنه کشتند

هر وقت یاد شهر شام می‌افتاد گریه می‌کرد آخه آقاجان چرا اینقدر گریه می‌کنی؟

نعمان بن منذر مدائنی میگه امام سجاد «علیه السلام» فرمودند: در شام، هفت مصیبت بر ما وارد آوردند که از آغاز اسیری تا آخر، چنین مصیبتی بر ما وارد نشده بود

۱- در شام، اطراف ما را با شمشیرهای برهنه و نیزه ها احاطه کردند و بر ما حمله نمودند و کعب نیزه به ما می‌زدند

۲- سرهای شهدا را جلوی چشم زن‌های ما قرار دادند، سر پدرم و سر عمویم عباس (علیه السلام) را در برابر چشم عمه هایم زینب (سلام الله علیها) و ام کلثوم (سلام الله علیها) نگه داشتند و سر برادرم علی اکبر (علیه السلام) و پسر عمویم قاسم (علیه السلام) را در برابر چشم سکینه و فاطمه (سلام الله علیها) می‌آوردند و با سرها بازی می‌کردند و گاهی سرها به زمین می‌افتاد و زیر سم ستوران قرار می‌گرفت

۳- زنهای شامی از بالای بامها، آب و آتش بر سر ما می‌ریختند، آتش به عمامه‌ام افتاد، چون دست هایم را به گردن بسته بودند، نتوانستم آن را خاموش کنم، عمامه‌ام سوخت و آتش به سرم رسید و سرم را نیز سوزانید

۴- از طلوع خورشید تا نزدیک غروب با ساز و آواز ما را برابر تماشای مردم در کوچه و بازار گردش دادند و می‌گفتند: ای مردم بکشید آن ها را که در اسلام هیچگونه احترامی ندارند

۵- ما را به یک ریسمان بستند وبا این حال ما را از از خانه‌های یهودیان و مسیحیان عبور دادند

۶- ما را به بازار برده فروشان بردند و خواستند ما را به جای غلام و کنیز بفروشند ولی خداوند این موضوع را برای آنها مقدور نساخت

۷- ما را در خرابه‌ای جای دادند که سقف نداشت و روزها از گرما و شب‌ها از سرما آرامش نداشتیم و از تشنگی و گرسنگی و خوف کشته شدن همواره در وحشت و اضطراب به سر می‌بردیم. [۱]

تو این خرابه یکی از خواهران من آنقدر گریه کرد و سراغ بابا را گرفت، خواهر چشم انتظار من با لبان تشنه و شکم گرسنه جان داد.

منبـع: تذکره الشهداء، ص ۴۱۲؛ گلواژه‌های روضه