اصحاب کهف از رجعت‌کنندگان و یاران حضرت مهدی (علیه السلام)

نوشته شده توسط موذن    بدون دیدگاه |

در قصه‌های قرآنی «اصحاب کهف»، نام گروهی از مؤمنان است که از ستم پادشاهی مشرک به غاری پناه بردند و سالیانی دراز به خواب عمیقی فرو رفتند. بر پــایه روایات، این پــادشاه مشــرک «دقیانوس» و محل واقعه «افسوس» دانسته شده است.(۱) داستان این گروه، با اشاراتی کوتاه اما پر مغز، در آیه‌های نخستین سوره «کهف» یاد شده است.

در آن آیات، سخن از یکتاپرستانی است که برای گریز از پرستش خدایان دروغین، به غاری پناه بردند تا از گزند ستمکاران بت‌پرست برهند. خوابی که آنان را در ربود، به فرمان پروردگار سالیانی به طول انجامید و در ایــن مدت، چنان هیبتی داشتند کــه کسی را یارای نزدیک شدن و نگریستن به آنان نبود و آنان را بیدار می‌پنداشتند.

این خفتگان سالیانی چند را (بر پایه آیات قرآنی، ۳۰۹ سال) در همان حال گذراندند. چون به خواست الهی از خواب برخاستند، چنان گمان بردند که فقط روزی یا نصفی از روز را خواب بوده‌اند. چون یکی از ایشان، برای فراهم آوردن غذا به شهر در آمد، مردم از حال شگفت انگیزشان آگاهی یافتند و بر آن شدند بر در غار آنان، مسجدی به پا ســازند.(۲)

در روایات، آنان را گروهی از یــاران حضرت مهدی (علیه السلام) دانسته‌اند که در ایــن بازگشت، از حکـومت جهــانی عدل و قسط، بهره وافری خواهند برد.

امام صادق (علیه السلام) در این باره فرمود:
هنگامی که قائم (صلی الله علیه و آله) از پشت این خــانه ظهـور کند، خداوند همراه او ۲۷ تن بر می‌انگیزد که چهارده تن از قوم موسی (علیه السلام) هستند، و هشت تن از اصحاب کهف و مقداد و جابر انصاری و مؤمن آل فرعون و یوشع بن نون وصی موسی.(۳)

اگر چه اهل سنّت به شدّت با اعتقاد به رجعت مخالفند اما برخی از مفسران آن‌ها به زنده شدن اصحاب کهف در دوران ظهور حضرت مهدی (علیه السلام) اشاره کرده‌اند.(۴)

منابع:
۱- ر.ک: محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج۱۴، ص۴۱۱؛ حسن بن ابی الحسن دیلمی، ارشاد القلوب، ج۲، ص۳۶۰٫
۲- ر.ک: ناصر مکارم شیرازی و دیگران، تفسیر نمونه، ج۱۲، ص۳۵۴٫
۳- «اِذَا ظَهَرَ القائمُ مِنْ ظَهْرِ هَذا البَیْتِ بَعَثَ اللهُ مَعَهُ سَبْعَهً وَعِشْرینَ رَجُلاً مِنْهُم اَرْبَعَهَ عَشَرَ رَجُلاً مِنْ قَومِ مُوسی و اَصْحابُ الکَهْفِ ثَمانِیَهٌ وَالمِقدادُ وَجابِرُ الاَنْصارِیُّ وَمُؤمِنُ آلِ فِرْعَوْنَ وَ یُوشَعُ بْنُ نُونٍ وَصیُّ مُوسی»، ر.ک: طبری، دلائل الامامه، ص۲۴۸؛ فتال نیشابوری، روضه الواعظین، ص۲۶۶٫
۴- محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القران، ج۱۰، ص۳۹۰؛ سیوطی، الدر المنثور، ج۴، ص۲۱۵؛ متقی هندی، البرهان، ص۱۵۰، ح۱۵٫