گناهان کبیره در کلام امام صادق (علیه السلام‏)‏

 

گواهى به دروغ، کتمان؛
«وَ مَن یَکتُمها فَاِنّه آثِم قَلبَه» (بقره / ۲۸۳)
«و هر کس گواهى دادن را پنهان کند، قلبش گنهکار است.»

شرابخوارى،
«یا ایّها الَّذین آمَنوا اِنّما الخَمر و المَیسر و الاَنصابُ و الاَزلام رِجسٌ من عَمل الشَّیطان فَاجتَنبوه لعّلکم تُفلِحون»(مائده / ۹۰)
«اى کسانى که ایمان آورده‏ اید، شراب و قمار و بت‏ ها و تیرهاى قرعه پلیدند و از عمل شیطانند. پس از آنها دورى کنید باشد که رستگار شوید.»

ترک نماز یا واجبات دیگر بطور عمد، زیرا پیامبر صلى الله علیه وآله فرمود:
«من ترک الصّلاه متعمّداً فقد بَرى من ذمّه اللّه و ذمّه رسول اللّه»
«هر کس عمداً نماز را ترک کند از پیمان خدا و رسول خدا بیزارى جسته است.»

پیمان شکنى و قطع رحم، چنانکه خداوند مى ‏فرماید:
«اُولئِک لَهمُ اللَعنَه وَ لَهم سُوء الدّار»(فرقان / ۲۵)
«براى آنان که (پیمان را مى‏ شکنند و قطع رحم مى‏ کنند) لعنت و خانه بد در آخرت، است.»
امام صادق علیه السلام به اینجا که رسید، عمروبن عبید در حالى که از شدت ناراحتى، شیون مى‏ کشید از محضر آن حضرت خارج شد و مى‏ گفت:
«هلک من قال برأیه و نازعکم فى الفضل و العلم»
«به هلاکت رسید آنکس که به رأى، فتوا داد، و در فضل و علم با شما، ستیزکرد.»

کافى، ج‏۲ ص ۲۸۵-۲۸۷