اعتقادات ۳۸

نوشته شده توسط مدیر    بدون دیدگاه |

در روایت از امام صادق علیه السلام آمده که:

قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام: أَبَى‏ اللَّهُ‏ أَنْ یُجْرِیَ الْأَشْیَاءَ إِلَّا بِالْأَسْبَابِ … ( صفار، محمد بن حسن، بصائر الدرجات الکبری، منشورات کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، قم، ۱۴۰۴ق، یکم، ج۱، ص۶، ح۱٫ )

و یا در جای دیگه ای بیان شده که: اَبَی الّله اَن یَجرِیَ اَلاُمُورُ اِلاّ بِاَِسبابِها.

بطور کلی یعنی اینکه خداوند اِبا (دوری) می کنه که کارها و امورات مربوط به اشیاء و مخلوقات رو بدون استفاده از اسباب و وسیله ها انجام بده.

لذا برای انجام هر کاری، خداوند متعال یک سبب، یا یک وسیله و یا یک واسطه ای قرار میده و این کار به اون معنی نیست که خدا کلا تفویض اختیار کرده و خودشو کنار کشیده. آب می خوریم تا رفع تشنگی کنیم ولی بارها اتفاق افتاده که کسی مورد غضب خدا یا نفرین معصومین قرار گرفته و هر چی آب میخورده، سیراب نمی شده. یعنی خدا خاصیت سیراب شدن را از آب برداشته بود. آتیش می سوزونه ولی خدا برای حضرت ابراهیم خلیل الله سوزندگی رو از آتیش برداشت. برای درمان بیماری، دارو را وسیله قرار داده ولی در عین حال خودش شفا رو در دارو قرار میده.

بعضی وقتها هم برای اینکه ما حواسمون پرتِ این اسباب نشه و یادمون نره که دست خدا بازه و داره امورات رو مدیریت میکنه، بدون دارو و درمان و با معجزه، بیماری رو شفا میده یا مستقیما کاری خارج از توان بشری انجام میده.

اگر واقعا اختیار کارها به ما تفویض شده بود و خدا خودشو کنار کشیده بود، نباید اجازه می دادیم مریض بشیم، تصادف کنیم، عمرمون کوتاه بشه، زمین بخوریم و ….

بنابر این، اعتقاد به اختیارِ کامل داشتن و تفویضِ امور و بسته بودنِ دست خدا، بسیار غلطه.

گروه دوم، جبریون هستند. اینها معتقدند که: چون خدا همه کارها رو بدست گرفته، ما متوجه حقیقت نیستیم. همهٔ کارها را خدا می کنه و ما هر کاری که انجام میدیم، در اصل به اختیار خودمون نیست و خدا اینطور خواسته و این تقدیر و پیشونی نوشت ماست.

عمر خیام (که به زور لقب حکیم رو بهش می چسبونند) توی شعرهاش گفته:

مِی خوردن من حق ز ازل میدانست

گر مِی نخورم، علم خدا جهل شود!!!

یعنی واجب است که من شراب بخورم و اِلاّ آنچه را که خدا از ازل می دانسته، به هم می خورد!.