شهریور
28
1394

فصل چهارم :ادعیه قبل از نماز و بعد از آن

نوشته شده توسط موذن Comments

و آن پنج دعا است

اوّل:از حضرت صادق علیه السّلام نقل شده:حضرت امیر مؤمنان علیه السّلام فرمود:هرکه این دعا را به هنگام‏ قیام براى نماز،پیش از شروع نماز بگوید با محمّد و آل محمّد خواهد بود:

اَللّهُمَّ اِنّى اَتَوَجَّهُ اِلَیْکَ بِمُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اُقَدِّمُهُمْ بَیْنَ یَدَىْ صَلَواتى وَ اَتَقَرَّبُ بِهِمْ اِلَیْکَ فَاجْعَلْنى بِهِمْ وَجیهاً فِى الدُّنْیا وَالاْخِرَهِ وَ مِنَ الْمُقَرَّبینَ مَنَنْتَ عَلَىَّ بِمَعْرِفَتِهمْ فَاخْتِمْ لى بِطاعَتِهِمْ وَ مَعْرِفَتِهِمْ وَ وِلایَتِهِمْ فَاِنَّهَا السَّعادَهُ وَ اخْتِمْ لى بِها فَاِنَّکَ عَلى کُلِّ شَیْئٍ قَدیرٌ

خدایا به محمّد و خاندان محمّد به تو رو مى‏کنم،و آنان را پیش روى نمازم پیش مى‏اندازم،و به آنان به تو تقرّب مى‏جویم،مرا در دنیا و آخرت با آنان آبرومند قرار ده،و از مقرّبان محسوب فرما،بر من به شناختن آنان منّت نهادى، پایان ده برایم به اطاعت و معرفت و ولایتشان،که خوشبختى آن است،و به آنها برایم پایان ده،به درستى‏ که تو بر هرچیز توانایى.

آنگاه نماز را به جاى مى‏آورى،و چون فارغ شدى مى‏گویى:

اَللّهُمَّ اجْعَلْنى مَعَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ فى کُلِّ عافِیَهٍ وَ بَلاَّءٍ وَاجْعَلْنى مَعَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ فى کُلِّ مَثْوىً وَ مُنْقَلَبٍ اَللّ هُمَّ اجْعَلْ مَحْیاىَ مَحْیاهُمْ وَمَماتى مَماتَهُمْ وَاجْعَلْنى مَعَهُمْ فىِ الْمَواطِنِ کُلِّها وَلاتُفَرِّق بَیْنى وَ بَیْنَهُمْ اِنَّکَ عَلى کُلِّ شَى ءٍ قَدیرٌ

خدایا مرا عافیت‏ و بلا با محمّد و خاندان محمّد قرار بده،و در هر اقامتگاه و بازگشتگاهى با محمّد و خاندان محمّد همراه‏ کن،خدایا زندگى‏ام را زندگى آنان،و مرگم را مرگ آنان قرار ده،و مرا همه جا با ایشان همراه فرما، و بین من و آنان جدایى مینداز،به درستى که تو بر هر کار توانایى.

دوّم:از صفوان جمّال[شتربان]روایت‏ شده:امام صادق علیه السّلام را دیدم پیش از تکبیر رو به قبله کرد و گفت:

اَللّهُمَّ لا تُؤْیِسْنى مِنْ رَوْحِکَ وَلاتُقَنِّطْنى مِنْ رَحْمَتِکَ وَلا تُؤْمِنّى مَکْرَکَ فَاِنَّهُ لا یَاْمَنُ مَکْرَاللَّهِ اِلا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ

خداى از نسیم جان‏بخشت مأیوسم مکن، و از رحمتت ناامیدم مفرما،و از مکرت ایمنم منما،زیرا از مکر خدا خویش را ایمن نمى‏شمارند مگر مردم زیانکار

سوم:از امام صادق علیه السّلام روایت شده:حضرت امیر مؤمنان علیه السّلام پس از فارغ شدن از نماز ظهر مى‏گفت:

اَللّهُمَّ اِنّى اَتَقَرَّبُ اِلَیْکَ بِجُودِکَ وَ کَرَمِکَ وَ اَتَقَرَّبُ اِلَیْکَ بِمُحَمَّدٍ عَبْدِکَ وَ رَسُولِکَ وَ اَتَقَرَّبُ اِلَیْکَ بِمَلاَّئِکَتِکَ الْمُقَرَّبینَ وَ اَنْبِیاَّئِکَ الْمُرْسَلینَ وَ بِکَ اللّهُمَّ اَنْتَ الْغَنِىُّ عَنّى وَ بِىَ الْفاقَهُ اِلَیْکَ اَنْتَ الْغَنِىُّ عَنّى وَ اَنَا الْفَقیرُ اِلَیْکَ اَقَلْتَنى عَثْرَتى وَ سَتَرْتَ عَلَىَّ ذُ نُوبى فَاقْضِ الْیَوْمَ حاجَتى وَ لا تُعَذِّبْنى بِقَبیحِ ما تَعْلَمُ مِنّى بَلْ عَفْوُکَ وَ جُودُکَ یَسَعُنى

خدایا به بخشش و کرمت به تو تقرّب مى‏جویم،و به محمّد بنده و فرستاده‏ات به تو تقرّب مى‏جویم،و به فرشتگان مقرّب و پیامبران مرسلت و به حقیقتت به تو تقرّب مى‏جویم.خدایا تو از من بى‏نیازى، و من به تو نیازمند،تو بى‏نیازى و من به تو نیازمند،لغزشم را نادیده گرفتى،و گناهانم را پوشاندى، امروز حاجتم را برآور،به زشتى آنچه که از من خبر دارى عذابم مکن،بلکه گذشت و بخشش تو مرا فرا گیرد.

سپس آن حضرت به سجده مى‏افتاد و مى‏گفت:

یا اَهْلَ التَّقْوى وَ یا اَهْلَ الْمَغْفِرَهِ یا بَرُّ یا رَحیمُ اَنْتَ اَبَرُّبى مِنْ اَبى وَ اُمّى وَ مِنْ جَمیعِ الْخَلایِقِ اِقْلِبْنى بِقَضآءِ حاجَتى مُجاباً دُعائى مَرْحُوماً صَوْتى قَدْ کَشَفْتَ اَنْواعَ الْبَلاَّءِ عَنّى

اى اهل تقوا و آمرزش اى نیکوکار،اى مهربان،تو از پدر و مادرم و همه خلایق به من نیکوکارترى،مرا با برآمدن حاجت،و دعاى اجابت شده،و صداى‏ مورد رحمتت قرار گرفته بازگردان،به حقیقت تو انواع بلاها را از من برطرف کردى

چهارم:از امام جواد علیه السّلام نقل شده:زمانى که از نماز واجب‏ فارغ شدى بگو:

رَضیتُ بِاللَّهِ رَبّاً وَ بِمُحَمَّدٍ نَبِیّاً وَ بِالاِْسْلامِ دیناً وَ بِالْقُرْآنِ کِتاباً وَ بِفُلانٍ وَ فُلانٍ اَئِمَّهً اَللّهُمَّ وَلِیُّکَ فُلانٌ فَاحْفَظْهُ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ وَ عَنْ یَمینِهِ وَ عَنْ شِمالِهِ وَ مِنْ فَوْقِهِ وَ مِنْ تَحْتِهِ وَامْدُدُ لَهُ فى عُمْرِهِ واجْعَلْهُ الْقآئِمَ بِاَمْرِکَ وَالْمُنْتَصِرَ لِدینِکَ وَ اَرِهِ ما یُحِبُّ وَ ما تَقِرُّ بِهِ عَیْنُهُ فى نَفْسِهِ وَ ذُرّیَّتِهِ وَ فى اَهْلِهِ وَ مالِهِ وَ فى شیعَتِهِ وَ فى عَدُوِّهِ وَ اَرِهِمْ مِنْهُ ما یَحْذَرُونَ وَ اَرِهِ فیهِمْ ما یُحِبُّ وَ تَقِرُّبِهِ عَیْنُهُ وَاشْفِ صُدُورَنا وَ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنینَ

راضى شدم به خدا که پروردگارم باشد،و به محمّد براى پیامبرى و به اسلام براى دینم،و به قرآن براى کتابم و به فلان و فلان[به جاى فلان و فلان بگو:و به على و الحسن و الحسین و على و محمّد و جعفر و موسى و على و محمد و على و الحجّه]پیشوایانم،خدایا ولىّ‏ات فلان[به جاى فلان بگو:القائم الحجّه]را حفظ کن از پیش‏رو و پشت سر،و از جانب راست و چپ و از بالاى سر و پایین‏ پایش،و بر عمرش بیفزا،و او را قیام کننده به امرت،و پیروز کننده دینت قرار ده،و آنچه دوست دارد به او بنمایان،و آنچه نسبت به خودش و ذریه و اهل مال و شیعه‏اش چشمش را روشن مى‏کند و به او نشان بده.و از جانب او درباره دشمنانش از آنچه‏ حذر مى‏کنند به آنان بنما،و درباره آنها آنچه را دوست دارد،و چشمش به آن روشن مى‏شود به او بنمایان، و سینه‏هاى او،و سینه‏هاى مردم مؤمن را شفا بده

و فرمود:چون رسول خدا صلى اللّه علیه و آله از نماز فارغ مى‏شد مى‏گفت:

اَللّهُمَّ اغْفِرْلى ما قَدَّمْتُ وَ ما اَخَّرْتُ وَ ما اَسْرَرْتُ وَ ما اَعْلَنْتُ وَ اِسْرافى عَلى نَفْسى وَ ما اَنْتَ اَعْلَمُ بِهِ مِنّى اَللّهُمَّ اَنْتَ الْمُقَدِّمُ وَ الْمُؤَخِّرُ لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ بِعِلْمِکَ الْغَیْبَ وَ بِقُدْرَتِکَ عَلَى الْخَلْقِ اَجْمَعینَ ما عَلِمْتَ الْحَیوهَ خَیْراً لى فَاَحْینِى وَ تَوَفَّنى اِذا عَلِمْتَ الوَفاهَ خَیْراً لى اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ خَشْیَتَکَ فِى السِّرِّ وَ الْعَلانِیَهِ وَ کَلِمَهَ الْحَقِّ فِى الْغَضَبِ وَ الرِّضا وَالْقَصْدَ فِى الْفَقْرِ وَالْغِنا وَ اَسْئَلُکَ نَعیماً لایَنْفَدُ وَ قُرَّهَ عَیْنٍ لاتَنْقَطِعُ وَ اَسْئَلُکَ الرِّضا بِالْقَضآءِ وَ بَرَکَهَ الْمَوْتِ بَعْدَ الْعَیْشِ وَ بَرْدَ الْعَیْشِ بَعْدَ الْمَوْتِ ،

خدایا آنچه پیش فرستادم،و از پى مى‏فرستم،و آنچه پنهان کردم،و آنچه آشکار نمودم، و اسراف بر خودم و آنچه را تو به آن از من داناترى،برایم بیامرز،خدایا تویى پیش‏انداز و پس‏انداز،معبودى جز تو نیست، به حق دانشت به غیب،و به توانایى‏ات بر همه خلق،تا زندگى را برایم خیر مى‏دانى،پس زنده‏ام بدار،و زمانى که مرگ را برایم خیر مى‏دانى،جانم را بگیر،خدایا هراس از خود را در نهان و آشکار،و سخن‏ حق را در خشم و خشنودى،و میانه‏روى را در ندارى و دارایى از تو مى‏خواهم و نعمتى را از تو مى‏خواهم که تمام نشود،و نور چشمى که قطع نگردد،و از تو مى‏خواهم:خشنودى به قضا و برکت مرگ پس از زندگى،و گوارایى زندگى‏ پس از مرگ،

وَ لَذَّهَ الْمَنْظَرِ اِلى وَجْهِکَ وَ شَوْقاً اِلى رُؤْیَتِکَ وَ لِقآئِکَ مِنْ غَیْرِ ضَرّآءَ مُضِرَّهٍ وَلافِتْنَهٍ مُضِلَّهٍ اَللّهُمَّ زَیِّنّا بِزینَهِ الاْیمانِ وَاجْعَلْنا هُداهٍ مُهْتَدینَ اَللّهُمَّ اهْدِنا فیمَنْ هَدَیْتَ اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ عَزیمَهَ الرَّشادِ وَالثَّباتَ فِى الاَْمْرِ وَ الرُّشْدَ وَاَسْئَلُکَ شُکْرَ نِعْمَتِکَ وَ حُسْنَ عافِیَتِکَ وَ اَداءَ حَقِّکَ وَاَسْئَلُکَ یا رَبِّ قَلْباً سَلیماً وَ لِساناً صادِقاً وَاَسْتَغْفِرُکَ لِما تَعْلَمُ وَ اَسْئَلُکَ خَیْرَ ما تَعْلَمُ وَ اَعُوذُ بِکَ مِنْ شَرِّ ما تَعْلَمُ فَاِنَّکَ تَعْلَمُ وَلانَعْلَمُ وَ اَنْتَ عَلاّمُ الْغُیُوبِ

و لذت تماشاى زیبایى‏ات،و شوق دیدار و لقایت،بدون سختى و زیان‏بخشى، و فتنه گمراه‏کنندگى،خدایا ما را به زینت ایمان بیاراى،و ما را راهنمایان ره‏یافته قرار بده،خدایا ما را در ضمن آنان‏که‏ هدایت کردى هدایت کن،خدایا تصمیم استوار و پایدارى در کار و رشد بسیار از تو مى‏خواهم،و شکر نعمتت و خوبى عافیتت و اداى حقّت را از تو درخواست دارم،پروردگارا،دل سالم،و زبان راستگو،از تو مى‏خواهم و از تو براى‏ آنچه مى‏دانى طلب آمرزش مى‏کنم،و خیر آنچه را مى‏دانى از تو درخواست دارم،و از شرّ آنچه مى‏دانى به تو پناه مى‏آورم،زیرا تو مى‏دانى، و ما نمى‏دانیم،و تو داناى نهانهایى.

پنجم:از حضرت صادق علیه السّلام روایت شده:هرکس نزد هر نماز واجب، این کلمات را بگوید،خود و خانه و دارایى و اولادش محفوظ بماند.

اُجیرُ نَفْسى وَ مالى وَ وَلَدى وَ اَهْلى وَ دارى وَ کُلَّ ما هُوَ مِنّى بِاللَّهِ الْواحِدِ الاَْحَدِ الصَّمَدِ الَّذى لَمْ یَلِدْ وَ لَمْ یُولَدْ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ کُفُواً اَحَدٌ وَ اُجیرُ نَفْسى وَ مالى وَ وَلَدى وَ کُلَّ ما هُوَ مِنّى بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ

خودم و دارایى‏ام و فرزندم و خاندانم و خانه‏ام و هرچه از من است پناه مى‏دهم به خداى واحد یگانه بى‏نیاز،که نزاده و زاده‏ نشده،و هیچ همتایى ندارد،و خودم و دارایى‏ام و فرزندم،و هرچه از من است را پناه دادم به پروردگار سپیده‏دم‏ از شرّ آنچه آفرید…

تا آخر سوره،

وَ اُجیرُ نَفْسى وَ مالى وَ وَلَدى وَ کُلَّ ما هُوَ مِنّى بِرَبِّ النّاسِ

و خودم و دارایى‏ام و فرزندم و هرچه از من است را پناه مى‏دهم به پروردگارم مردم، فرمانرواى مردم…

تا آخر سوره،

وَ اُجیرُ نَفْسى وَ مالى وَ وَلَدى وَ کُلَّ ما هُوَ مِنّى بِاللَّهِ لا اِلهَ اِلا هُوَ الْحَىُّ الْقَیُّومُ لا تَاْخُذُهُ سِنَهٌ وَلانَوْمٌ .

تا آخر سوره،و خودم و دارایى‏ام و فرزندم و هرچه از من است را پناه مى‏دهم به خدا،معبودى جز او نیست، زنده و پا برجاست او را چرت و خواب درنگیرد…

تا پایان ایه الکرسى.