حدیث روز

از حضرت عبدالعظیم حسنی علیه السلام نقل شده است:

دَخَلتُ عَلى سَیِّدی عَلِیِّ بنِ مُحَمَّدٍ [الهادی] علیه السلام ، فَلَمّا بَصُرَ بی قالَ لی :«مَرحَبا بِکَ یا أَبَا القاسِمِ ، أنتَ وَلِیُّنا حَقّا»؛

خدمت سَروَرم امام هادى علیه السلام رسیدم . چشمش که به من افتاد ، فرمود : «خوش آمدى ، اى ابو القاسم ! تو حقیقتاً دوست مایى»…

کمال الدین: ص ۳۷۹ ح ۱

خدمت به پدر و مادر

جوانی به محضر رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) رسید و عرض کرد: ای رسول خدا! خیلی مایلم در راه خدا بجنگم.

حضرت فرمود: در راه خدا جهاد کن؛ اگر کشته شوی زنده و جاوید خواهی بود و از نعمت های بهشتی بهره مند می شوی و اگر بمیری، اجر تو با خداست.
چنانچه زنده برگردی، گناهانت بخشیده شده و مانند روزی که از مادر متولد شدی، از گناه پاک می گردی.

جوان عرض کرد: ای رسول خدا! پدر و مادرم پیر شده اند و می گویند: ما به تو انس گرفته ایم و راضی نیستند من به جبهه بروم.
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: در محضر پدر و مادرت باش. سوگند به آفریدگارم! یک شبانه روز در خدمت پدر و مادر بودن، بهتر از یک سال جهاد در جبهه جنگ است.
( البته در صورتی که جهاد واجب عینی نباشد بلکه واجب کفائی باشد )

 « بحارالأنوار ، جلد ۵۲/۷۴ »

چـراغ قــرمز دیـن

 

همانطور که در سر چهار راه وقتی چراغ قرمز می شود، ترمز می کنید، دین هم چراغ قرمز دارد، چراغ قرمز دین ، «کارهای حرام» است، یعنی وقتی به کار حرامی رسیدی، ترمز کن و چراغ سبز دین هم کارهای حلال است.

حال کسانی که برای چراغ قرمز ترمز می کنند، دو جور هستند:

یک دسته از ترس جریمه شدن ترمز می کنند، که این ترمز کردنشان خیلی چنگی به دل نمی زند،

اما عده ای هم برای احترام گذاشتن به قانون ترمز می کنند که این مهم است.

حال ما هم اگر از ترس جهنم نماز بخوانیم، این نماز خواندنمان زیاد چنگی به دل نمی زند؛ یعنی اگر به این خاطر صبح ها بلند مےشوی و نماز مےخوانی که به جهنم نروی، این نماز خواندن زیاد دلچسب نیست،

اما اگر به تو بگویند: «اگر نماز صبح هم نخوانی به جهنم نمےروی» اما باز بلند شوی و نماز بخوانی، این خوب است.

امیرالمومنین علی(علیه السلام) در مناجات های شان مےفرمودند: «خدایا عبادت من به خاطر ترس از جهنم و یا به طمع بهشت نیست، و لکن من تو را شایسته عبادت دیدم و به این خاطر عبادتت می کنم.»

” از بیانات آیت الله مجتهدی تهرانی(ره)”

اهمیت صدقه دادن در زمان حیات

یکی از سرمایه داران مدینه وصیت کرد که انبار خرمای او را پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله به بینوایان انفاق کند.
پس از مرگ او، رسول خدا تمام خرماها را به فقرا داد، آن گاه یک عدد خرمای خشکیده و کم مغز برداشت و به مسلمانان فرمود:
سوگند به خدا که اگر خود این مرد، این یک دانه خرما را به بدبخت و گرسنه ای می داد، پاداش آن نزد پروردگار بیش از همه این انبار خرما بود که من به دست خود که پیامبر خدا هستم، به فقرا و بینوایان دادم.

لذا در یک حدیث دیگری پیغمبر اکرم(صلی الله علیه و آله) می فرماید: اگر مرد در زمان حیات خود یک درهم صدقه بدهد، بهتر از یکصد درهم صدقه در موقع مردنش است

منبع:
نمونه معارف اسلامی، ص ۴۱۹
جامع احادیث شیعه، ج ۸

سفره های فضای مجازی

برای آنان‌ که بر سر هر نوع سفره‌ای که در فضای مجازی پهن می‌شود می‌نشینند:
هر آنچه می‌بینیم، یا می‌شنویم یا می‌خوانیم غذای روح ما می‌شود

هر علمی برای انسان، غذای روح است، بلکه هر چه انسان می‌بیند یا می‌شنود و در حافظه‌اش باقی می‌ماند، روح او از آن تغذیه می‌کند. به قول مولوی: آدمی فربه شود از راه گوش. یعنی غذای روحی از راه گوش وارد می‌شود و انسان از همین چاق می‌شود.

رادیو و تلویزیون انسان‌ها را تغذیه می‌کند؛ همچنین سینماها، فیلم‌ها، روزنامه‌ها و نطق‌ها. کتاب‌هایی که انسان در طول عمرش می‌خواند، دائما از آنها تغذیه می‌شود. آن‌وقت شما ببینید در میان این تغذیه‌ها چه مقدارش تغذیه سالم و حیات‌بخش است و چه مقدارش تغذیه ناسالم و مسموم‌کننده است.

حدیثی است از امیرالمؤمنین علی(علیه السلام)، که خیلی حدیث عجیبی است. می‌فرماید: چرا مردم این گونه‌اند که اگر شب تاریکی باشد و آنها را بر سر یک سفره بنشانند، تا وقتی که چراغی روشن نکنند دست به این سفره نمی‌برند، چطور مردم در غذای جسمانی دقیق‌اند (باید هم دقیق باشند) ولی در غذای روحانی دقیق نیستند؟!

 استاد مطهری، آشنایی با قرآن، ج۱۲، ص۴۵-۴۴