از بچگی حیا رو به بچه یاد بدید!

آیا شما به بچه‌ای که تکلیف ندارد، اجازه می‌دهید سیگار بکشد؟ می‌گویید: نه، عادت می‌کند و بزرگ که شد، سیگاری می‌شود. پس معلوم می‌شود که در همان دوره هم ممنوعیت‌هایی وجود دارد.

اجازه می‌دهید هروئین بکشد؟ بعضی‌ها بچه‌هایشان را با یک پیراهن رکابی بیرون می‌آورند. وقتی هم که به آنها تذکر می‌دهی، می‌گویند: هنوز مکلف نشده!

آقا! آیا اگر به برهنه بودن عادت کرد، بعد از اینکه مکلّف شد، حیا یک‌دفعه وارد وجودش می‌شود؟ نه!

انسان همان‌طور که شهوت دارد، ضدشهوت هم دارد؛ شهوت را با حیا مهار می‌کنند.

هر صفتی یک مکمل و یک نگهبان دارد؛ اما ما چون نمی‌فهمیم، اهمیت نمی‌دهیم. بی‌ایمانی از همین سهل‌انگاری‌ها شروع می‌شود؛ از همین اهمیت ندادن‌ها آغاز می‌شود….

ایمان هم از همین اهتمام‌ها شروع می‌شود.

 

راه رشد، جلد چهار، صفحه ٨١

از بیانات آیت الله حائری ره

 

نابودی اعمال فقط با یک زخم زبان!

نقل است که:مرحوم آقا شیخ رجبعلی خیاط (رضوان الله علیه)با عده ای به کربلا مشرف شده بودند. در میان آنان یک زن و شوهری بودند.

یک روز که از حرم پس از انجام زیارت بیرون آمده و بر می گشتند، این زن و شوهر با فاصله قابل ملاحظه ای از شیخ و در پشت سر ایشان راه می رفتند…

در میان راه در ضمن صحبتی که بین آنها می شود، آن خانم یک نیشی به شوهرش زده و سخنی آزار دهنده به وی می گوید.

هنگامی که همه وارد منزل و آن محل استراحت می شوند و آقا شیخ رجبعلی به افراد (به اصطلاح) زیارت قبولی می گوید؛

به آن خانم که می رسد، می فرماید: تو که هیچ، همه را ریختی زمین!

آن خانم می گوید: ای آقا! چطور؟! من این همه راه آمده ام کربلا؛ مگر من چکار کرده ام؟!

فرمود: از حرم آمدیم بیرون، نیشی که زدی، همه اش رفت!

یعنی همه نور معنوی و فیوضاتی که از زیارت کسب کرده بودی، با این عملت از بین بردی!

از فرمایشات استاد فاطمی نیا

راه عذر بسته مى شود!

امام صادق علیه السلام مى فرماید:

زن زیبایى را روز قیامت در دادگاه عدل الهى حاضر مى کنند که بخاطر جمال و زیبایى خود به گناه افتاده است،مى پرسند:

چرا گناه کردى ؟

در پاسخ مى گوید:

خدایا! چون مرا زیبا آفریدى به این جهت به گناه آلوده شدم .

خداوند دستور مى دهد حضرت مریم را مى آورند، و به آن زن گفته مى شود که تو زیباتر بودى یا مریم ؟ در حالى که او را زیبا آفریدیم ، اما، او به خاطر جمال خود فریب نخورد.

آنگاه مرد صاحب جمالى را در دادگاه حاضر مى کنند که بخاطر زیبایى خود به گناه آلوده شده است، مى گوید:

پروردگارا! مرا زیبا آفریدى و زنان به سوى من میل و رغبت پیدا کردند و مرا فریفتند و گرفتار گناه گشتم .

در این وقت یوسف علیه السلام را مى آورند و به او مى گویند:

تو زیباتر بودى یا یوسف ؟ ما به او جمال و زیبایی دادیم ولى فریب زنان را نخورد!!

سپس صاحب بلا را مى آورند که به خاطر بلاها و گرفتارى هایش معصیت کرده است‌.

او هم مى گوید:

خداوندا! بلاها و مصیبت ها را بر من سخت کردى لذا به گناه افتادم .

در این موقع ایوب علیه السلام را مى آورند و به آن شخص مى گویند:

بلاى تو سخت تر بود یا بلاى ایوب ؟ در صورتى که ما او را به بلاى سخت مبتلا کردیم اما مرتکب گناه نشد!

بدین گونه راه عذر و بهانه بر گناهکاران بسته مى شود.

 

بحارالانوار،ج ۷،ص۲۵۸