نگاه تقدس آمیز به گذشته

خداوند به ما آموخته است که نگاهى مقدس به گذشته نداشته باشیم؛ جز در صورتى که گذشته داراى عنصرى باشد که جوهره و مضمون آن مقدس است. از این رو خداوند از هر نسل مى خواهد هنگامى که با عادات و اندیشه نسل پیش از خود روبرو می شود عقل خود را کنار نگذارد و اراده خود را تسلیم آن نکند؛ به این بهانه که اینها عادات پدران و نیاکان ما است و ما با آنها ارتباط عاطفى داریم…
درست است که آنان پدران تان بوده و عزیزترین افراد نزد شما هستند اما چه کسى گفته مقام پدر مقامى بى خطا و حقیقت مدار است؟ شاید برخى تعصبات بر خِرد، عادات و سنت هاى پدران سایه افکنده، آنان را به بیراهه کشانده است. ما با وجود محبت و احترام فراوانى که براى آنان قائلیم، اگر بخواهیم زندگى خود را با واقعیت ها همسو کنیم، وظیفه داریم که به شیوه مستقل بیندیشیم و هر چیز را مورد نظر و ارزیابى قرار دهیم. همانطور که پدران ما انگیزه پیشرفت خود را از باورهاى خویش گرفته بودند ما نیز باید باور خود را در آن چه به آن اعتقاد داریم متمرکز کنیم. چنانکه آنان اندیشیده بودند ما نیز بیندیشیم و چنانکه آنان مناقشه کردند ما نیز مناقشه کنیم.

حدیث عاشورا، ص٢٠٩