سخنان امام حسین علیه السلام هنگام ورود به کربلا

نوشته شده توسط موذن    بدون دیدگاه |

… اَمَّا بَعْدُ فَقَدْ نَزَلَ بِنا مِنَ اْلا مْرِ ما قَدْ تَرَوْنَ وَانَّ الدُّنْیا قَدْ تَغَیَّرَتْ وَتَنَکَّرَتْ وَاَدْبَرَ مَعْرُوفها وَلَمْ یَبْقَ مِنْها اِلاّ صُبابَهٌ کَصُبابَهِ الا ناءِ وَخَسیسُ عَیْشٍ کَالْمَرْعى الْوَبیلِ اَلا تَرَوْنَ اِلَى الْحَقِّ لا یُعْمَلُ بِهِ وَالَى الْباطِلِ لا یُتَناهى عَنْهُ لِیَرْغبَ الْمُؤْمِن فِى لِقاءِا للّهذفَاِنِّى لا اَرَى الْمَوْتَ اِلا سَعادَهً وَالْحَیاهَ مَعَ الظّالِمِینَ اِلا بَرَماً، النّاسُ عَبیدُ الدُّنْیا وَالدِّینُ لَعِقٌ عَلى اَلْسِنَتِهِمْ یَحُوطُونَهُ مادَرَّتْ مَعایِشُهُمْ للّه فَاِذا مُحِّصوا بِالْبَلاءِ قَلَّ الدَّیّانُونَ))
اما بعد، پیشامد ما همین است که مى بینید؛ واقعا اوضاع زمان دگرگون گردیده ، زشتیها آشکار و نیکیها و فضیلتها از محیط ما رخت بربسته است ، از فضائل انسانى باقى نمانده است مگر اندکى مانند قطرات ته مانده ظرف آب . مردم در زندگى ننگین و ذلت بارى به سر مى برند که نه به حق ، عمل و نه از باطل روگردانى مى شود، شایسته است که در چنین محیط ننگین ، شخص با ایمان و بافضیلت ، فداکارى و جانبازى کند و به سوى فیض دیدار پروردگارش بشتابد، من در چنین محیط ذلت بارى مرگ را جز سعادت و خوشبختى و زندگى با این ستمگران را چیزى جز رنج و نکبت نمى دانم .

امام به سخنانش چنین ادامه داد:این مردم برده هاى دنیا هستند و دین لقلقه زبانشان مى باشد، حمایت و پشتیبانیشان از دین تا آنجاست که زندگیشان در رفاه است و آنگاه که در بوته امتحان قرار گیرند، دینداران ، کم خواهند بود.

منابع:
 تحف العقول ، ص ۱۷۴٫

طبرى ، ج ۷، ص ۳۰۰٫

مثیرالاحزان ، ص ۲۲٫