اصل استغفار

نوشته شده توسط مدیر    بدون دیدگاه |

کمیل ابن‌زیاد گوید: به امیرمؤمنین علی ^{علیه‌السلام} عرض کردم: بنده مرتکب گناه می‌شود پس استغفار نموده و از خداوند طلب بخشایش می‌کند.

حضرت فرمود: ای ابن‌زیاد، آیا مراد تو، توبه است؟

عرض کردم: آیا همین استغفار توبه نیست؟

حضرت فرمود: خیر.

عرض کردم: چگونه؟

فرمود: همانا بنده هرگاه مرتکب گناه بشود با تحریک بگوید: استغفرالله.

عرض کردم تحریک چیست؟

فرمود: یعنی دو لب و زبان حقیقتأ اراده‌ی پیروی از استغفار را داشته باشند.

عرض کردم:حقیقتأ یعنی چه؟

فرمود: یعنی قلب استغفار را تصدیق کند و در نهان خود بازنگشتن به آن گناهی را که از آن استغفار نموده است را داشته باشد.

عرض کردم:آیا اگر من چنین که فرمودید کنم از مستغفرین خواهم بود.

فرمود:خیر، زیرا هنوز به اصل و ریشه‌ی استغفار نرسیده‌ای.

عرض کردم:اصل استغفار چیست؟

فرمود:یکی مراجعه کردن به سوی توبه نمودن از گناهی که از آن استغفار نموده‌ای واین اولین درجه و رتبه (عبادت‌کنندگان) است و دیگری ترک نمودن گناه است.

(وسائل الشیعه،کتاب جهاد با نفس،باب ۸۷)