ادعیه آلام و اسقام

سیّد ابن طاووس،در کتاب مهج الدّعوات،از سعید بن ابى الفتح قمى،ساکن در شهر واسط،نقل کرده:مرا بیمارى عظیمى‏ بود،که طبیبان از علاجش عاجز بودند،پدرم مرا به دار الشفاء برد،و طبیبان و ساعور را که پیشرو مسیحیان در طب بود،براى معالجه‏ من گرد آورد،آنان اندیشه کردند،و گفتند:این بیمارى را کسى غیر خدا نمى‏تواند علاج کند،از این سخن شکسته دل،و غمناک‏ شدم،کتابى از کتابهاى پدرم را برداشتم،که چیزى از آن را مطالعه کنم،در پشت آن کتاب این نوشته را دیدم:از حضرت‏ صادق علیه السّلام روایت شده:پیامبر صلّى اللّه علیه و آله فرمود:هرکه دچار مرضى باشد،پس از نماز صبح چهل بار بگوید:
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ اَلْحَمُدلِلَّهِ رَبِّ الْعالَمینَ حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکیلُ تَبارَکَ اللَّهُ اَحْسَنُ الْخالِقینَ وَلا حَوْلَ وَلاقُوَّهَ اِلاّ بِاللَّهِ الْعَلِىِّ الْعَظیمِ
به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏ اش همیشگى است،ستایش خداى را پروردگار جهانیان،خدا ما را بس است،و چه نیکو وکیلى است، پاک و منزّه است خدا،بهترین آفریدگان،و جنبش و نیرویى نیست جز به خداى والاى بزرگ.
و به موضع بیمارى بمالد از آن صحّت مى‏یابد،و حضرت عزّت او را شفا بخشد،من صبر کردم،چون صبح شد،فریضه را بجا آوردم،و چهل‏ بار این دعا را خواندم،و با دست خود بر آن موضع مالیدم،در نتیجه خداى تعالى آن بیمارى را از من برطرف کرد،ولى‏ مى‏ترسیدم مبادا بیمارى بازگردد،تا سه روز به انتظار بودم بازنگشت،پس از آن پدرم را از این واقعه باخبر ساختم‏ شکر خدا کرد،و براى یکى از اطبّا که اهل کتاب بود نقل کرد،آن طبیب نزد من آمد،و دید بیمارى برطرف شده،در همان‏ حال مسلمان شد،و کلمه شهادت اشهد ان لا اله الاّ اللّه و اشهد انّ محمّد رسول اللّه گفت،و اسلامش نیکو گردید