فال

فال، اطلاع دادن از آینده و شناختن حوادث بد یا خوب از راه شنیدنی‌ها ودیدنی‌هاست.

فالگیر با توجه به سخنی که از کسی میشنود یا چیزی که میبیند درباره‌ی حادثه ای که به زعم او در آینده روی خواهد داد اظهار نظر میکند.[۱]

آنچه امروزه درباره‌ی فال و فالگیری مرسوم است یک نوع تنّبو و تکّهن (پیش گویی، غیب گویی) است که در اسلام برای افراد عادی ممنوع و حرام است و پذیرفتنی نیست، ولی تفال (فال نیک گرفتن) در برابر تطّیر(فال بد زدن) در اسلام پذیرفته شده است.[۲]

درباره پیامبر خدا ^{صلّی الله علیه واله} نقل شده است که آن گرامی درباره کارها فال نیک را می‌پسندید و فال بد نمی‌زد.[۳] خود آن حضرت برخی امور را به فال نیک می‌گرفت ، در واقعه حدیبیه نام سهیل بن عمرو را که شنید، به تناسب هم‌خانواده بودن دو واژه سهیل و سهل (آسان) آن را به فال نیک گرفت و به صلح حدیبیه انجامید و واقعه، فرجام نیک یافت.[۴]

آنچه در میان مردم مرسوم است که در زمان های خاص مانند شب یلدا، اشعار حافظ را میخوانند و به آن تفال می‌زنند، یک نوع سرگرمی است واگر خاطری را مشوش نکند وبرای پیشرفت و کمال وی مانعی ایجاد ننماید و بی جهت امید به زندگی را از او نگیرد اشکالی ندارد.