فضیلت ماه ذیقعده

ماه ذیقعده نخستین ماه از ماه‌های حرام بوده و جنگیدن با کافران در این ماه حرام است. خردمند می‌فهمد که منظور از این جنگ جنگ با خداوند و مخالفت با فرامین و دستورات الهی می‌باشد. بنابراین ای نفس! تلاش کن تا در این ماه‌های حرام بیش از سایر ماه‌ها دل و بدنت را نگهداری و عملی خلاف احکام الهی انجام مده بلکه به قضای خداوند و بلایا و رنج‌هایی که از قضای الهی سرچشمه می‌گیرد راضی و خوشنود باش.

احترام ماه ذیقعده به خاطر اینکه خداوند جنگ با کفار را در آن حرام کرده بیشتر از دیگر ماه‌ها است پس با اطاعت از دستورات خدا و با به دست آوردن رضایت و خشنودی او حرمت این ماه را نگاه‌دار زیرا خداوند شکور است و به وسیله خشنودی خودش از تو، از رضایتمندی و خشنودی تو، سپاسگزاری و تشکر می‌نماید و اگر می‌دانستی که شرافت رضایت و خشنودی خدا تا به چه حد و درجه‌ای است از بذل و بخشش جان خود در راه به دست آوردن آن دریغ نمی‌کردی و حاضر بودی که کشته شوی و تکه تکه گردی اما این شرافت را از دست ندهی.

فضیلت و اعمال ماه رجب

در اعمال ماههاى سال و فضیلت و اعمال نوروز و نیز اعمال ماههاى رومى(شمسى)و آن در چند فصل است:

فصل اوّل:در بیان فضیلت و اعمال ماه مبارک رجب

بدان‏که این ماه و ماه شعبان و ماه رمضان در شرافت،کامل و تمامند و روایات بسیارى در فضیلت آنها وارد شده است‏ بلکه از رسول خدا صلى اللّه علیه و آله روایت شده است که رجب ماه بزرگ خدا است و ماهى در احترام و فضیلت به آن نمى‏رسد و در این ماه جنگ‏ با کافران حرام است!!و رجب ماه خدا و شعبان ماه من و رمضان ماه امّت من است،کسى‏که یک روز از ماه رجب را روزه‏ بدارد،مستحقّ خشنودى بزرگ خدا مى‏شود و خشم حق از او دور مى‏گردد و درى از درهاى دوزخ به رویش بسته مى‏شود. و از حضرت موسى بن جعفر علیهما السلام روایت شده است:هرکه یک روز از ماه رجب را روزه بدارد بهشت بر او واجب مى‏شود.و نیز فرمود:رجب نام نهرى در بهشت که از شیر سپیدتر و از عسل شیرین‏تر است،هرکه یک روز از رجب را روزه بدارد به یقین از آن نهر بیاشامد.و از امام صادق علیه السّلام نقل شده است که رسول خدا صلى اللّه علیه و آله فرمود:ماه رجب ماه استغفار امّت من است پس در این ماه بسیار طلب آمرزش کنید که خدا آمرزگار و مهربان است و رجب را«اصبّ»[یعنى فروریزنده‏تر]مى‏گویند،زیرا رحمت خدا در این ماه بر امّت‏ من بسیار ریخته مى‏شود،پس بسیار بگویید،استغفر اللّه و اسئله التّوبه ابن بابویه به سند معتبر از سالم روایت نموده که گفت:در اواخر ماه رجب که چند روزى از آن مانده بود به خدمت امام صادق علیه السّلام‏ رفتم.چون نظر مبارک آن حضرت بر من افتاد،فرمود:آیا در این ماه روزه گرفته‏اى؟گفتم:نه به خدا اى پسر رسول خدا.فرمود:آنقدر ثواب از تو فوت شده که اندازه آن را جز خدا کسى نمى‏داند،به یقین این ماهى است که خدا آن را بر ماههاى دیگر فضیلت داده و احترام آن را عظیم نموده و گرامى داشتن روزه‏داران این ماه را بر خود واجب کرده!!گفتم:یابن رسول اللّه،اگر در باقیمانده‏ این ماه روزه بدارم آیا به بخشى از ثواب روزه‏داران آن نایل مى‏شودم؟فرمود:اى سالم هرکه یک روز از آخر این ماه را روزه بدارد،خدا او را از سختى سکرات مرگ و از هراس پس از مرگ و از عذاب قبر ایمن مى‏کند،و هرکه دو روز آخر این ماه را روزه بدارد،به آسانى از صراط مى‏گذرد،و هرکه سه روز آخر این ماه را روزه بدارد از وحشت بزرگ روز قیامت،و از سختیها و هولهاى آن روز ایمن مى‏شود،و برات آزادى از آتش دوزخ را به او عطا مى‏کنند. در هر صورت براى روزه ماه رجب فضیلت بسیار وارد شده و در روایت آمده: اگر کسى قدرت بر روزه ماه رجب را ندارد، هر روز این تسبیحات را صد بار بخواند، تا ثواب روزه ماه رجب را دریابد:

سُبْحَانَ الْإِلَهِ الْجَلِیلِ سُبْحَانَ مَنْ لا یَنْبَغِی التَّسْبِیحُ إِلا لَهُ سُبْحَانَ الْأَعَزِّ الْأَکْرَمِ سُبْحَانَ مَنْ لَبِسَ الْعِزَّ وَ هُوَ لَهُ أَهْلٌ
منزّه است خداى بزرگ،منزّه است آن‏که تسبیح جز براى او سزاوار نیست،منزّه است خداى عزیزتر و گرامى‏تر، منزّه است آن‏که جامه عزّت در پوشید که تنها او براى آن‏جامه شایسته است.

لزوم پاسداشت حرمت ماه محرم

به حکم ولایت و وفاداری و ایمان به خداوند علیّ عظیم و پیامبر گرامی (ص) شایسته است که تمامی دوستداران خاندان گرامی پیامبر خدا(ص) در دهه اول ماه محرم حالشان تغییر کرده و به خاطر مصیبت‌های بزرگ و رنج‌های عظیمی که به خاندان پیامبر در این ماه وارد آمد، آثار حزن و اندوه، هم در دل و هم در صورتشان پدیدار شود.

باید دوستان اهل بیت(ع) در ماه محرم مقداری از لذت‌های خود اعم از خوردن و نوشیدن و حتی خواب و حرف زدن را کم کنند و همانند کسی رفتار کند که به پدر و یا فرزندش مصیبتی وارد آمده و حرمت و احترام ناموس خداوند جلّ جلاله و حرمت حریم پیامبر خدا(ص) و امام(ع) را بیشتر از حرمت جان خود و خانواده خود بدانند و آنان(ع) را بیش از جان و فرزندان و خاندان خویش دوست داشته باشند.

(بیشتر…)