مباهات خداوند به حضرت علی علیه السلام نزد ملائکه

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ
یعنی: از جمله مردم کسی است که می‌فروشد جان خود را برای خشنودی خدا و خدا مهربان است بر بندگان خود.
این آیه در شأن مولای مؤمنان نازل شد در شبی که کفار قریش بر قتل حضرت رسول صل الله علیه و آله اتفاق کردند و آن حضرت از جانب خدا مأمور شد که از ایشان پنهان شود و به غار رود.
در تفسیر ثعلبی روایت کرده است که چون حضرت رسول صل الله علیه و آله اراده هجرت به سوی مدینه نمود حضرت امیر علیه السلام را در مکه گذاشت که قرض‌های آن حضرت را اداء کند و امانتهای مردم را که نزد آن حضرت بود به ایشان رد کند. و در شبی که حضرت رسول صل الله علیه و آله خواست به غار رود مشرکان به خانه آن حضرت احاطه کرده بودند امر کرد علی بن ابی طالب علیه السلام را که بر فراش آن حضرت بخوابد و فرمود که: بُرد حضرمی سبزی که بر خود می‌پوشم در شبها بر خود بپوش و در میان رختخواب من بخواب اگر خدا خواهد مکروهی به تو نخواهد رسید، پس حضرت امیر علیه السلام چنین کرد.
و حق تعالی وحی کرد به سوی جبرئیل و میکائیل که: من میان شما برادری قرار داده‌ام و عمر یکی از شما را درازتر از دیگری گردانیده‌ام کدام یک از شما دیگری را بر خود اختیار می‌کنید به طول زندگانی؟ پس هیچ یک دست از طول زندگانی خود برنداشتند و اختیار طول حیات دیگری بر خود نکردند.
حق تعالی وحی کرد به ایشان که: چرا شما مثل علی بن ابی طالب علیه السلام نبودید که من او را با محمد صل الله علیه و آله برادر کردم و بر فراش او خوابید و جان خود را فدای او گردانید و زندگانی محمد صل الله علیه و آله را بر زندگانی خود اختیار کرد؟ اکنون بروید به سوی زمین و او را از شرّ دشمنان محافظت نمایید.
پس هر دو بر زمین آمدند و جبرئیل نزدیک سر حق پرور حضرت امیر علیه السلام نشست و میکائیل نزد پاهای او و جبرئیل ندا کرد که : به به کیست مثل تو ای پسر ابو طالب خدا به تو مباهات می‌کند بر ملائکه. پس حق تعالی این آیه را بر حضرت فرستاد در وقتی که متوجه مدینه طیبه بود در شأن علی علیه السلام.

 
۱. سوره بقره آیه ۲۰۷
۲. تفسیر ثعلبی ج۲ ص ۱۲۵
برگرفته از حق الیقین محمد باقر مجلسی ص ۱۰۵