چرا حضرت امام علی  علیه السلام، بیست و پنج سال سکوت کرد؟

نوشته شده توسط مدیر    بدون دیدگاه |

❓چرا حضرت امام علی علیه السلام، بیست و پنج سال سکوت کرد؟

پاسخ :
پاسخ را در احادیث می خوانیم:

پیامبر اکرم (ص) فرمود: «اى على! تو پس از من، چنین و چنان خواهى دید».
على(ع) گفت: اى پیامبر خدا! شمشیر، دو لبه دارد و من، نه [از کشته شدن] باک دارم و نه ذلّت پذیرم.
فرمود: «اى على! صبر کن».
على(ع) گفت: اى پیامبر خدا! صبر خواهم کرد.

? المناقب، ابن شهرآشوب، ج ۳، ص ۲۱۶.

امام علی علیه السلام : به خدا سوگند، فلانى آن را به تن کرد و او مى دانست که جایگاه من به خلافت، چون محور آسیاب است. سیل [دانش] از من سرازیر مى شود و پرنده اى به بلنداى من نمى رسد. لباس خلافت را رها کردم و پهلو را از آن تهى ساختم.
با خود مى اندیشم که آیا با دستى تهى یورش بَرَم یا بر ظلمت کورى مردم، صبر کنم؛ صبرى که بزرگ تران را فرسوده و کوچک تران را پیر مى کند و مؤمن در آن، رنج مى کشد تا به ملاقات پروردگارش رسد.
اندیشیدم که صبر کردن بر آن، خردمندانه تر است. بنابراین، در حالى که خار در چشم و استخوان در گلو داشتم، صبر کردم و میراث خود را از دست رفته مى دیدم… در همه این مدّت طولانى، با همه رنج، صبر کردم.

? نهج البلاغه، خطبه ۳

امام علی علیه السلام : نگریستم و دریافتم دیدم که جز اهل بیتم یاورى ندارم. دریغم آمد که آنان بمیرند. خار در چشم، پلک بر هم گذاشتم و استخوان در گلو، نوشیدم. جان به لب، شکیبایى ورزیدم و بر تلخى شرنگ حنظله، صبر کردم.

? نهج البلاغه، خطبه ۲۶.

امام علی علیه السلام در هنگام فرود آمدن در ذوقار، پس از بیعت گرفتن و در جمع حاضران: حوادثى پیش آمد که به خاطر تسلیم بودن به فرمان الهى در آنچه ما را بدان امتحان مى کرد و به امید ثواب خداوندى، در آنها شکیبایى کردیم، حال آن که چون خارى در چشممان بود و صبورى بر این امور، از این که مسلمانان پراکنده شوند و خونشان ریخته شود، مناسب تر بود.

? الإرشاد، ج ۱، ص ۲۴۹.