یادداشتی از حجت‌الاسلام و المسلمین سید سعید لواسانی/ حکمت ترک

ماه رمضان ماه میهمانی خداست و اساس آن بر ترک قرار دارد. ترک خورد و خوراک و آشامیدن و دیگر امور حلال؛ ترک مشتهیات نفسانی؛ ترک گناه و از همه مهم‌تر ترک ما سوی‌الله و نفس و نفسانیت. و نتیجه این ترک، تقوا و رسیدن به خداست:

«این ضیافت، همه‏اش ترک است؛ ترک شهوات از قبیل خوردنی‌ها، نوشیدنی‌ها و جهات دیگری که شهوات انسان اقتضا می‏کند. خداوند دعوت کرده است ما را به اینکه شما باید وارد بشوید در این میهمانخانه و این ضیافت هم جز ترک، چیزی نیست؛ ترک هوا‌ها، ترک خودی‌ها، ترک منیت‌ها. اینها همه در این میهمانخانه است و ما باید حساب کنیم ببینیم که آیا وارد شدیم در این میهمانخانه یا اصلا وارد نشدیم، راهمان دادند به این ضیافت‌خانه یا نه، استفاده کردیم از این ضیافت الهی یا نه… بویژه [به] طبقه جوان عرض می‏کنم که آیا در این میهمانخانه رفتید؟ استفاده کردید؟ از شهوات بویژه شهوات معنوی چشم پوشیدید؟… همه دعوت شدید به ضیافت‌الله‏، همه میهمان خدا هستید و میهمانی به ترک است. اگر ذره‏ای هوای نفس در انسان باشد، این به میهمانی وارد نشده است یا اگر وارد شده است استفاده نکرده است. تمام این جار و جنجال‌هایی که در دنیا می‏بینید برای این است که استفاده از این ضیافت نکرده‏اند، در این میهمانی وارد نشده‏اند، دعوت خدا را قبول نکرده‏اند. کوشش کنید این دعوت را لبیک بگویید، راه به شما بدهند در اینجا و اگر چنانچه راه یافتید مسائل حل است. اینکه مسائل ما حل نمی‏شود، برای اینکه در ضیافت خدا وارد نشده‏ایم. در ماه رمضان اصلا وارد نشده‏ایم؛ یک ترک اکل و شربی کردیم، لکن آنکه باید بشود نشده است. اگر هوا‌های نفسانی بگذارد، انسان به حسب فطرت الهی است، فطرت، فطرت الله‏ است، همه هم توجه دارند به او، لکن این توجه به دنیا که توجه ثانوی است و اعوجاجی است، این جلوگیری می‏کند از آن مسائلی که باید باشد.» [صحیفه امام؛ ۲۱/ …] بنابراین بیاییم عزم خود را جزم کنیم تا تهذیب نفس کنیم و شهوات و نفسانیات را ترک کنیم، شاید مبدأ میل ما عوض شود و بنده خدا شویم. اللهم ارزقنا!