حرام خواری

در منابع اسلامی تاکید بسیاری بر پرهیز از لقمه حرام شده است.

پیامبر اکرم صل الله علیه و آله فرمود:

إنَّ أخوفَ ما أخافُ عَلی اُمَّتی مَن بَعدی هذِهِ المکاسبُ المُحَرَّمه (۱)

بیشترین ترس و نگرانیم بر امیتم این کسب‌های حرام است.

و نیز فرمود:

کَسبُ الحَرامُ یبین فی الذُریّه(۲)

لقمه حرام در نسل‌های بعد اثر نامطلوب خود را ظاهر می‌کند.

از ویژگی لشکریان یزید حرام‌خواری است.

قرآن در دو آیه سوره مائده حرام خواری را از صفات یهود بر شمرده است.(۳)

امام حسین علیه السلام چندین بار با لشکریان یزید صحبت کرد حسب و نسب خود را معرفی کرد. از همه راه‌های منطقی و احساسی برای روشن ساختن حقایق برای آن‌ها استفاده کرد اما اثری نداشت.

آنگاه فرمود:

فَقَدُ مُلِئَتْ بُطونکم مِنَ الحَرام و طُبع عَلی قُلوبکم(۴)

شکم‌های شما از حرام پر شده است و بر دل‌های شما مهر خورده است.

انواع حرام‌خوری

۱. حرام‌خوری آشکار و بی‌پوشش

مانند ربا، کم فروشی،غش در معامله، قمار، فروش چیزهایی که موجب فساد در جامعه می‌گردد. مانند: فروش عکس‌های مبتذل، فیلم‌های آلوده خرید و فروش ابزار حرام.(۵)

۲. حرام خوری با پوشش

این نوع حرام خوری بسیار خطرناک است زیرا بسیاری از مسلمانان با پوشش حلال وجدان خود را فریب می‌دهند. ماننده رشوه در پوشش حق حساب، هدیه و پول چای یا رباخواری در پوشش مضاربه، کارمزد و کلاه شرعی.

منابع:

۱. بحارالانوار ج۱۳۰ ص۵۴

۲. کافی ج۵ ص۱۲۵

۳. مائده ۶۷و ۶۸

۴. بحارالانوار ج۴۵ ص۸

۵. درباره درآمدهای حرام در جلد ۳ احکام عمومی آقای وحیدی ص۷۹ تا ۱۰۸

صلوات حضرت مهدی علیه السلام

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَیْتِهِ وَ صَلِّ عَلَى وَلِیِّ الْحَسَنِ وَ وَصِیِّهِ وَ وَارِثِهِ الْقَائِمِ بِأَمْرِکَ وَ الْغَائِبِ فِی خَلْقِکَ وَ الْمُنْتَظِرِ لِإِذْنِکَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَیْهِ وَ قَرِّبْ بُعْدَهُ وَ أَنْجِزْ وَعْدَهُ وَ أَوْفِ عَهْدَهُ وَ اکْشِفْ عَنْ بَأْسِهِ حِجَابَ الْغَیْبَهِ وَ أَظْهِرْ بِظُهُورِهِ صَحَائِفَ الْمِحْنَهِ وَ قَدِّمْ أَمَامَهُ الرُّعْبَ وَ ثَبِّتْ بِهِ الْقَلْبَ وَ أَقِمْ بِهِ الْحَرْبَ وَ أَیِّدْهُ بِجُنْدٍ مِنَ الْمَلائِکَهِ مُسَوِّمِینَ وَ سَلِّطْهُ عَلَى أَعْدَاءِ دِینِکَ أَجْمَعِینَ وَ أَلْهِمْهُ أَنْ لا یَدَعَ مِنْهُمْ رُکْنا إِلا هَدَّهُ وَ لا هَاما إِلا قَدَّهُ وَ لا کَیْدا إِلا رَدَّهُ وَ لا فَاسِقا إِلا حَدَّهُ ،
خدایا بر محمد و اهل بیتش درود فرست،و بر نماینده و جانشین و وارث حسن درود فرست،آن قیام‏کننده به فرمانت‏ و پنهان در میان بندگانت،و چشم‏انتظار اجازه‏ات،خدایا بر او درود فرست،و دورى‏اش را نزدیک ساز،و وعده‏اش را به انجام رسان‏ و عهدش را وفا کن،و از سطوتش پرده غیبت را برطرف فرما،و به ظهورش اوراق محنت را پشت سر انداز،و ترس در دل‏ دشمنان را پیش رویش پیش انداز،و دل را به او آرامش ده،و جنگ با سرکشان را به او بر پاکن،و به لشگرى از فرشتگان نشان‏دار تأییدش نما و بر تمام دشمنان دینت،چیره‏اش ساز،و به او الهام کن،که پایه‏اى از دشمنان را نگذارد جز اینکه درهم کوبد،و سرى را مگر دو نیم کند،و نیرنگى را مگر بازگرداند،و بدکارى را مگر حدّ بزند،
وَ لا فِرْعَوْنَ إِلا أَهْلَکَهُ وَ لا سِتْرا إِلا هَتَکَهُ وَ لا عَلَما إِلا نَکَّسَهُ وَ لا سُلْطَانا إِلا کَسَبَهُ وَ لا رُمْحا إِلا قَصَفَهُ وَ لا مِطْرَدا إِلا خَرَقَهُ وَ لا جُنْدا إِلا فَرَّقَهُ وَ لا مِنْبَرا إِلا أَحْرَقَهُ وَ لا سَیْفا إِلا کَسَرَهُ وَ لا صَنَما إِلا رَضَّهُ وَ لا دَما إِلا أَرَاقَهُ وَ لا جَوْرا إِلا أَبَادَهُ وَ لا حِصْنا إِلا هَدَمَهُ وَ لا بَابا إِلا رَدَمَهُ وَ لا قَصْرا إِلا خَرَّبَهُ [أَخْرَبَهُ‏] وَ لا مَسْکَنا إِلا فَتَّشَهُ وَ لا سَهْلا إِلا أَوْطَأَهُ وَ لا جَبَلا إِلا صَعِدَهُ وَ لا کَنْزا إِلا أَخْرَجَهُ بِرَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ.
و فرعون مسلکى را مگر هلاک کند،و پرده‏اى را مگر بدرد،و پرچمى را مگر سرنگون نماید،و قدرتى را مگر به دست گیرد،و نیزه‏اى را مگر دو نیم کند،و زد بینى را مگر پاره کند،و لشگرى را مگر پارکنده سازد،و منبرى را مگر بسوزاند،و شمشیرى را مگر بشکند،و بتى را مگر لگدکوب نماید،و خونى را مگر بریزد،و ستمى را مگر از میان بردارد،و قلعه‏اى را مگر ویران کند،و درى را مگر ببندد،و کاخى را مگر خراب کند،و مسکنى را مگر بازرسى نماید،و زمین هموارى را مگر زیر پا گذارد،و کوهى را مگر بالا رود،و گنجى را مگر بیرون آورد،به مهربانى‏ات اى مهربان‏ترین مهربانان.
مؤلّف گوید:شیخ مفید پس از نقل زیارت سابق که اول آن«اللّه اکبر اللّه اکبر لا اله الاّ اللّه و اللّه اکبر»است فرموده: به روایت دیگر نقل است:پس از وارد شدن در سرداب مقدس چنین مى‏خوانى:«السّلام على الحقّ الجدید»و سپس آن زیارت را تا انجام نماز زیارت نقل کرد و فرمود:دوازده رکعت نماز زیارت مى‏خوانى،هر دو رکعت به‏ یک سلام و پس از آن دعایى را که از ان حضرت روایت شده است مى‏خوانى:
اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلاءُ وَ بَرِحَ الْخَفَاءُ وَ انْکَشَفَ الْغِطَاءُ وَ ضَاقَتِ الْأَرْضُ وَ مَنَعَتِ السَّمَاءُ وَ إِلَیْکَ یَا رَبِّ الْمُشْتَکَى وَ عَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِی الشِّدَّهِ وَ الرَّخَاءِ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الَّذِینَ فَرَضْتَ عَلَیْنَا طَاعَتَهُمْ فَعَرَّفْتَنَا بِذَلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ فَرِّجْ عَنَّا بِحَقِّهِمْ فَرَجا عَاجِلا کَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ مِنْ ذَلِکَ یَا مُحَمَّدُ یَا عَلِیُّ یَا عَلِیُّ یَا مُحَمَّدُ انْصُرَانِی فَإِنَّکُمَا نَاصِرَایَ وَ اکْفِیَانِی فَإِنَّکُمَا کَافِیَایَ یَا مَوْلایَ یَا صَاحِبَ الزَّمَانِ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ أَدْرِکْنِی أَدْرِکْنِی أَدْرِکْنِی
خدایا بلا بزرگ شد،و پنهان آشکار گشت،و پرده بر افتاد،و زمین تنگ شد،و آسمان خوددارى کرد به درگاه تو شکایت است اى پروردگار،و در سختى و آسانى بر تو اعتماد است.خدایا بر محمّد و خاندانش درود فرست‏ آنان‏که اطاعتشان را بر ما واجب کردى،و به این وسیله مقامشان را به ما شناساندى،به حق ایشان به ما گشایشى ده،گشایشى‏ فورى،چون چشم به هم زدن،یا نزدیک‏تر از آن،اى محمّد اى على،اى على اى محمّد،مرا یارى دهید که شما یاور من هستید و کفایتم کنید،که شما کفایت‏کننده من مى‏باشید،اى مولایم اى صاحب الزمان،فریاد،فریاد،فریاد، مرا دریاب،دریاب،دریاب.
مؤلّف گوید:این دعا دعاى شریفى است،و خواندن آن در سرداب،به‏ طور مکرّر،و در غیر آنجا،سزاوار است،و ما این دعا را با اندکى تفاوت،در باب او ل ذکر نمودیم.