عقوبت بی اعتنایی به مادر

 

امام محمدباقر علیه السلام فرمودند:

کانَ فِی بَنِی إِسْرَائِیلَ عَابِدٌ یُقَالُ لَهُ جُرَیْحٌ وَ کَانَ یَتَعَبَّدُ فِی صَوْمَعَهٍ …

عابدى در بنى اسرائیل بود به نام جُرَیح و در عبادتگاهی عبادت میکرد.
مادرش نزد او آمد، در حالیکه داشت نماز میخواند؛ او را صدا زد ولی پاسخ نداد.
مادر برگشت و دو مرتبه آمد و او را صدا زد؛ ولی بار هم آن عابد جواب مادرش را نداد.
مادر برگشت و بار سوم آمد، ولی باز هم آن عابد پاسخ مادرش را نداد.
آن مادر برگشت و میگفت: از خدای بنی اسراییل میخواهم که تو را خوار و ذلیل کند.
فرداى آن روز فاحشه ‏اى آمد و کنار عبادتگاه او نشست و درد زائیدنش گرفت؛ و مدعى شد که فرزندش از جُرَیح است.
در بنى اسرائیل شایع شد کسى که مردم را به خاطر زنا سرزنش میکرد، خودش زنا کرده است.
پادشاه دستور داد آن عابد را به صلیب بکشند.
مادرش نزد او آمد، در حالیکه به صورت خودش، لطمه (سیلی) میزد.
عابد به مادرش گفت: خاموش باش که این اثر نفرین تو است.
چون مردم این سخن او را شنیدند، گفتند: الان ما باید چه کنیم؟
گفت بچه را بیاورید.
بچه را آوردند.
عابد، بچه را گرفت و گفت: پدرت کیست؟
آن نوزاد پاسخ داد: فلان چوپان.
پس خدا تهمتی را که به عابد زده بودند، رد کرد؛ و جُرَیح سوگند خورد که از مادرش جدا نشود و همواره در خدمت او باشد.

 بحارالانوار جلد ۷۱ صفحه ۷۵