معرفه الله

امام صادق (علیه السلام) درباره شناخت خدا می‌فرماید:

اگر مردم فضیلت معرفت خدا را می‌دانستند، هرگز به شادیها و نعمتهای دنیوی که به دشمنانشان رسیده است، چشم نمی‌دوختند و دنیای آنها در نظرشان از چیزهایی که قدم بر آنها می‌نهند، کمتر جلوه‌گر می‌شد و در عوض از «معرفه الله» بهره‌مند می‌شدند و از آن لذت می‌بردند؛ همانند کسی که در باغهای بهشت با اولیاءالله همنشین است و آنجا در خوشی و لذت به سر می‌برد. همانا «معرفه الله» انیس انسان در هر وحشت، مصاحب او در هر تنهایی، روشنایی در هر تاریکی، توانایی در هر گونه ناتوانی، و شفا و تندرستی از هر نوع بیماری است.

احتضار و عاقبت بخیری

نقل است که فضیل بن عیاض –که یکی از رجال طریقت است- شاگردی داشت که اعلم شاگردان او محسوب شده، وقتی ناخوش شد، هنگام احتضار فضیل  به بالین او آمد و نزد سر او نشست و شروع کرد به خواندن یس.

آن شاگرد محتضر گفت: مخوان این سوره را ای استاد!

پس فضیل ساکت شد و به او گفت: بگو «لا اله الّا الله»

گفت: نمی‌گویم آن را به جهت آن که (العیاذُ بِالله) من بیزارم از آن!

پس به این حال مرد. فضیل از مشاهده این حال بسی درهم شد و به منزل خود رفت و بیرون نیامد. پس او را در خواب دید که به سوی جهنم می‌کشند.

فضیل از او پرسید که تو اعلم شاگردان من بودی، چه شد که خداوند معرفت را از تو گرفت و به عاقبت بد مردی؟!

گفت: برای سه چیز که در من بود؛ اول: نمّامی و سخن‌چینی کردن. دوم: حسد بردن. سوم: آن که من علتی داشتم و به طبیبی عرضه کرده بودم. او به من گفته بود که در هر سال یک قدح شراب بخور که اگر نخوری این علت در تو باقی خواهد ماند. پس من برحسب قول آن طبیب شراب می‌خوردم. به این سه چیز که در من بود، عاقبت من بد شد و به آن حال مردم.

منبع: منازل الأخره شیخ عباس قمی