«شیخ الطائفه محمد بن حسن طوسی»

شیخ الطائفه محمد بن حسن طوسی معروف به «شیخ طوسی» سرآمد دانشمندان و فقها و علمای شیعه می‌باشد. او در سال ۴۰۸ هجری از خراسان به بغداد آمده، و در آنجا در محضر «شیخ مفید» و «سید مرتضی» که دو تن از بزرگان علمای شیعه بودند، علوم خویش را کامل نمود، و پس از وفات آنها شخصا به ریاست شیعه و تعلیم و تربیت فضلاء و دانشمندان و تدریس و تألیف و تصنیف علوم متدوال عصر از فقه و اصول و حدیث و تفسیر و کلام و رجال و درایه و غیره پرداخت، و آثار گرانقدر او در همه علوم از هزار سال پیش تاکنون مورد استفاده علماء و دانشمندان جامعه شیعه بوده است.

در عظمت مقام شیخ طوسی همین بس که دو کتاب از کتاب‌های چهارگانه معتبر و موثق شیعه؛ یعنی «تهذیب» و «استبصار» از او می‌باشد. «تبیان در تفسیر» و «خلاف و نهایه» و «جمل العقود» و «مبسوط در فقه» «امالی در حدیث» «عده الاصول در اصول فقه» «تلخیص الشافی» و «غیبت در کلام» و «فهرست» و «رجال» از جمله تألیفات شیخ طوسی می‌باشد.

شیخ طوسی در سال ۴۶۰ در نجف اشرف که خود بنیانگزار حوزه علمی آنجا می‌باشد، بدرود حیات گفت و در همان مکان نیز دفن گردید.