اعتقادات ۶۹

 اعتقاد داشتنِ به چه نوع استقامتی در دین صحیح است؟ (۱)

 

 

استقامتی محکم و با تداوم که به نگهداشتنِ توبه در رسیدن به هدف بندگیِ خدا بیانجامه، استقامت صحیحی است؛ وگرنه در طول تاریخ، هر شخصیتی اگر به جایی رسیده، بخاطر استقامتش بوده. حتی شخصیتی مثل هیتلر.

 

کلمهٔ استقامت از ریشهٔ قَوَمَ و به معنی قوام اومدن و جا افتادنه. مثلا وقتی توی مسابقه آشپزی میخایم خورشت قرمه سبزی درست کنیم، اگر به همه ما مواد غذائی یکسان و یک اندازه ای بدند، در نهایت طعم غذای همگی یکسان در نمیاد. علتش توی قوام اومدن و جا افتادن غذاست. یعنی شرایط پختن خورشت متفاوت بوده. لذا غذای یکی بهتر جا افتاده و برای خوردن بهتر از بقیه شده. پس قوام اومدن و جا افتادن یه چیز درونیه و به نوع و مقدار مواد اولیه و رنگ و شکل و شمایل بستگی نداره.

 

در بُعد روحی و اعتقادی هم استقامت چنین مفهومی داره. یعنی داشتنِ استقامت روحی و اعتقادی ، به معنی سفت و خشن و محکم بودنِ ظاهری یا فکری و انعطاف نداشتن نیست. به معنی قوام اومدن و جا افتادن در اون زمینهٔ خاصه. یعنی خصوصیات روحی طوری عمل بیاند و طوری جا بیفتند که بشه از اون خصوصیات بهترین و بیشترین فایده رو کسب کرد.

 

استقامتِ یک تیکه تیر آهن به اینه که اصلا خم نشه تا بشه از اون توی سقف و ستون خونه استفاده کرد و در مقابلِ نیروهای فشاری، مقاوم باشه و بتونه مدت طولانی خم نشه. ولی از طرف دیگه، همین آهن در جای دیگه و بصورت کابل، باید در مقابل نیروهای کششی مدت طولانی مقاومت داشته باشه و باید قابل انعطاف باشه .

استقامت استخوان در محکمی اونه و طبیعتش غیر قابل انعطاف بودنه. استقامت ماهیچه ها در خاصیت کشسانی و تداوم در منقبض و منبسط شدنه. استقامت پوست در نفوذ ناپذیری و عدم پاره شدنه .

 

پس در هر چیزی و هر امری، استقامت و قوام اومدن، شکلِ مخصوص به خودشو داره. نه اینکه به هر چیز محکم یا زورداری لقب استقامت دار و قوام اومده بدیم. این یه اعتقاد اشتباهه که خیلی رایج و خیلی گمراه کنندست.

حدیث روز

مدیریت زمان

امام على علیه السلام:

لِلمُؤمِنِ ثَلاثُ ساعاتٍ: فَساعَهٌ یُناجی فیها رَبَّهُ، وساعَهٌ یَرُمُّ مَعاشَهُ، وساعَهٌ یُخَلّی بَینَ نَفسِهِ وبَینَ لَذَّتِها فیمایَحِلُّ ویَجمُلُ؛

[سزاوار است] مؤمن سه زمان داشته باشد: زمانى که در آن با پروردگارش راز و نیاز کند؛ و زمانى که هزینه‌هاى زندگى را تأمین کند؛ و زمانى را به خوشی‌هاى حلال و زیبا اختصاص دهد.

نهج البلاغه: الحکمه ۳۹۰ / گزیده غررالحکم و دررالکلم، ص۷۳