اعتقادات ۷۶

به چه نوع تقدسی باید معتقد باشیم؟

 

کلمه مقدس به معنی پاک و پاکیزه بودنِ از پلیدیه و در آیات و روایات هم زیاد مورد اشاره قرار گرفته.

طه، ۱۲:

إِنِّی أَنَا رَبُّکَ فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ إِنَّکَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى.

ﺑﻪ ﻳﻘﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻢ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﺗﻮ ، ﭘﺲ ﻛﻔﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺖ ﺑﻴﻔﻜﻦ ؛ ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻭﺍﺩﻯ ﻣﻘﺪﺱ ﻃﻮﻯ ﻫﺴﺘﻰ.

 

قدوس که از نامهای خداوند متعاله، صیغه مبالغه و به معنای بسیار پاک و منزهه.

وقتی یکی از اسامی خدا قدوسه، نتیجه میگیریم که منشاء و نهایت تقدس، مخصوص خداست. لذا هر چیزی که به نوعی مرتبط با خدا و یا دارای صفات خدایی باشه، به هر اندازه که مرتبط با خدا و دارای اون صفت خدائیه، به همون اندازه هم دارای تقدسه.

 

مقبرهٔ یه شهید مقدسه چون در راه خدا شهید شده. یه مسجد مقدسه چون محل سجده به خدا و عبادت خداست. کعبه مقدسه چون منتسب به خداست و خدا براش حرمت قائل شده. یه عالم ربانی، ملائکه، انبیاء و معصومین علیهم السلام و … هر کدوم به اندازهٔ خودشون مقدسند چون آئینه ای از صفات الهی رو درخودشون دارند.

ولی خیلی از جاهای دنیا، معنای تقدس رو اشتباه فهمیدند. در هند گاو براشون مقدسه و بهش احترام میگذارند در حالیکه فرقی با بقیه چهارپایان نداره.

خیلیها خاک زادگاهشونو مقدس میدونند و به اسم وطن پرستی براش جون میدن اما دو واقع خاکی مقدسه که مظهر شیعه و محل زندگی موالیان امیرالمومنین علیه السلام باشه.

بعضی از شیعه ها، همهٔ مُهرهای نماز رو مقدس میدونند و اونها رو می بوسند در حالیکه اگر نام خدا یا معصومین روی مُهر نوشته نشده باشه، تقدسی نداره و یه تیکه خاکه.

آهن و چوب تقدسی ندارند ولی وقتی میشند ضریح یه امام، مقدس میشند.

کاغذهای قرآن مقدسند و واجب الاحترام ولی وقتی مثل جنگ صفین، همین کاغذهای بالای نیزهها وسیله ای میشند برای صَدٌّ عَن سَبِیلِ اللَّهِ، دیگه این کاغذها تقدسی ندارند.

لذا تعیین مقدس بودن چیزها، باید بر پایهٔ ملاکهای صراط مستقیم و دارای منشاء خدائی باشه.

ما هم هرچقدر که رنگ و بوی خدائی بیشتری بگیریم، به همون اندازه در پیشگاه خدا و بنده های صالحش تقدس کسب می کنیم حتی اگه همه مردم دنیا ما رو قبول نداشته باشند.

حدیث روز

بدترین دشمن آدمى

امام على سلام الله علیه

 اَعْدى عَدُوٍّ لِلْمَرْءِ غَضَبُهُ وَ شَهْوَتُهُ فَمَنْ مَلَکَهُما عَلَتْ دَرَجَتُهُ وَبَلَغَ غایَتَهُ؛

بدترین دشمن آدمى خشم و شهوت اوست، پس هر کس آن دو را در اختیار بگیرد، مقامش بالا مى‏رود و به هدفش مى‏رسد.

غررالحکم، ح ۳۲۶۹؛ میزان الحکمه، ج ۸، ص ۴۴۷٫