اعتقادات ۹

بعد از این قضیه، خداوند از ملائکه خواست که به حضرت آدم سجده کنند. همهٔ ملائکه هم اطاعت کردند و به آدم سجده کردند. ابلیس (شیطان) که از اجنه بود و به پاداش عبادتهایی که کرده بود، اجازه داشت تا همراه ملائکه باشه، در اون موقع همراه ملائکه بود و از سجده کردن به آدم سرپیچی کرد.
خدا به ابلیس گفت: چرا به آدم سجده نکردی؟
قَالَ یَا إِبْلِیسُ مَا لَکَ أَلَّا تَکُونَ مَعَ السَّاجِدِینَ (الحجر، ۳۲).

ابلیس به خدا گفت: من از جنس آتش آفریده شده ام و آدم از جنس خاک و چون آتش برتر از خاک است، پس من برتر از آدم هستم و به او سجده نمی کنم و اینطور بود که تکبر کرد و رسما نشون داد که از کافرین بود.
وَ اِذْ قُلْنا لِلْمَلائِکَهِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا اِلاَّ اِبْلِیسَ أَبی وَ اسْتَکْبَرَ وَ کانَ مِنَ الْکافِرِینَ (البقره، ۳۴).

خداوند هم به سبب این تکبر ورزیدن، به شیطان گفت: از این جایگاه و مقام بیرون برو که رانده شده هستی.
قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَإِنَّکَ رَجِیمٌَ (الحجر، ۳۴).

و خداوند شیطان رو تا روز قیامت مورد لعنت خودش قرار داد.
وَإِنَّ عَلَیْکَ اللَّعْنَهَ إِلَىٰ یَوْمِ الدِّینِ (الحجر، ۳۵).
ابلیس که حالا همه چیز خودشو بخاطر تکبر کردنش از دست داده بود و می دید دیگه چیزی برای از دست دادن نداره، بجای اینکه به سمت خدا برگشت کنه تا شاید مورد عفو خدا قرار بگیره، باز هم راه خودشو ادامه داد و از خدا خواست تا روز قیامت به اون مهلت بده.
قَالَ رَبِّ فَأَنظِرْنِی إِلَىٰ یَوْمِ یُبْعَثُونَ. ﮔﻔﺖ : ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺍ ! ﭘﺲ ﻣﺮﺍ ﺗﺎ ﺭﻭﺯﻯ ﻛﻪ [ ﻫﻤﮕﺎﻥ ]ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺨﺘﻪ ﻣﻰ ﺷﻮﻧﺪ، ﻣﻬﻠﺖ ﺩﻩ (الحجر، ۳۶).

خدا هم به اون مهلت داد. اما تا وقت معلوم. یعنی تا وقت ظهور امام زمان علیه السلام.
قَالَ فَإِنَّکَ مِنَ الْمُنظَرِینَ. إِلَىٰ یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ (الحجر، ۳۷_۳۸).

و در اینجا بود که شیطان قسم خورد و به خدا گفت: چون تو موجب گمراهی من شدی!!!، من هم تمام بندگان تو را اغوا و جهنمی می کنم.
قَالَ رَبِّ بِمَا أَغْوَیْتَنِی لَأُزَیِّنَنَّ لَهُمْ فِی الْأَرْضِ وَلَأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ (الحجر، ۳۹).

حدیث روز

برتری حُسن فاعلی

امام هادی علیه السلام: 

خَیرٌ مِنَ الخَیرِ فاعِلُهُ، وأجمَلُ مِنَ الجَمیلِ قائلُهُ، وأرجَحُ مِنَ العِلمِ حامِلُهُ؛

نیکتر از نیکى نیکوکار است، و زیباتر از سخن زیبا گوینده آن است، و برتر از دانش، بردوش‌کشنده آن.

أعلام الدین: ص ۳۱۱ / چشم تماشا، ص۲۲۰