اعتقادات ۱۱

بعد از اخراج حضرت آدم از اون باغ، حضرت آدم برای پذیرفته شدن توبه اش بدرگاه خدا، خیلی گریه و تلاش کرد تا اینکه نهایتا به امر خدا و بوسیله فرشتهٔ وحی و امین خدا، جناب جبرائیل، از سرگذشت و مظلومیت حضرت سید الشهداء، امام حسین علیه السلام، مطلع شد و بر مصائب ایشون خیلی گریه کرد و خدا هم بواسطهٔ گریهٔ آدم بر سید الشهداء، توبه ایشونو پذیرفت و لذا از همون ابتدای زندگی انسانها بر روی زمین، گریه بر مصائب امام حسین علیه السلام، شد کلید پذیرش توبه.

 

فَتَلَقَّی آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلِماتٍ فَتابَ عَلَیْهِ اِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ. (البقره، ۳۷)

 

بعد از اینکه خدا به آدم و همسرش و شیطان امر کرد که از اون باغ بیرون برند، به اونها فرمود:

و اگر هدایتی از طرف من برای شما آمد، پس کسانی که از هدایتِ من پیروی کنند، خوفی برای آنها نبوده و آنها محزون نمی شوند.

قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْها جَمِیعاً فَاِمَّا یَأْتِیَنَّکُمْ مِنِّی هُدیً فَمَنْ تَبِعَ هُدایَ فَلا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ ( البقره ، ۳۸).

 

و اینطوری بود که زندگیِ حضرت آدم و فرزندانش روی کره زمین شروع شد و به مرور و به نوبت فرزندان آدم، از عالم ذر وارد بدنهای خاکیِ توی این دنیا می شدند و بعد از تموم شدن عمرشون، روحشون به عالَم بعدی منتقل میشد.

 

از اون زمان تا حالا هم، هدایتها و هدایت کننده های زیادی از طرف خدا، برای بیداری و تذکر انسانها اومده (علی الخصوص ۱۲۴۰۰۰ نبی و کُتُب آسمانی قبلی). البته به جز آیات و نشانه های خدا که همیشه در زندگی تک تکِ انسانها و برابر چشم و گوششون قرار داره، آخرین، برترین و ماندگار ترین هدایتِ رسمی خدا، دین اسلام (قرآن)، و خاتم النبیین صلی الله علیه و آله، و سبزده معصومِ بعدی (اهل بیت و عترت رسول خدا، علیهم السلام) بوده.

خواص آیات قرآن

هر کس آیات ۱۳۱ و ۱۳۲ سوره طه بنویسد و بر خود بیاویزد

۱- اگر عزب باشد ازدواج کند
۲- اگر بسیار فراموشکار باشد دیگر فراموش نکند
۳- اگر مریض باشد شفا یابد
۴- اگر فقیر باشد غنی گردد
۵- اگر در عمل و کوشش تنبل باشد زیرک گردد و برای دنیا و آخرتش مفید است

آیات ۱۳۱ و ۱۳۲ سوره طه :
وَلَا تَمُدَّنَّ عَیْنَیْکَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَهَ الْحَیَاهِ الدُّنیَا لِنَفْتِنَهُمْ فِیهِ وَرِزْقُ رَبِّکَ خَیْرٌ وَأَبْقَى وَأْمُرْ أَهْلَکَ بِالصَّلَاهِ وَاصْطَبِرْ عَلَیْهَا لَا نَسْأَلُکَ رِزْقًا نَّحْنُ نَرْزُقُکَ وَالْعَاقِبَهُ لِلتَّقْوَى

منبع : رهنمای گرفتاران ص ۱۶۴

استغفار و گریه پیامبران و امامان معصوم

با اینکه پیامبران و امامان معصومند، پس چرا استغفار و گریه می‏کنند؟

 اگر سالن بزرگی را با نور کمی روشن کردیم جز اجناس و اشیای بزرگ را نخواهیم دید.
ولی اگر همین سالن را با نور زیاد روشن کنیم حتی یک پوست تخمه و ذره کاغذ دیده خواهد شد.

نور افراد عادی کم است، لذا تنها گناهان بزرگ خود را می‏بینند ولی پیامبران و امامان معصوم که از نور ایمان بسیار بالایی برخوردارند حتی اگر یک لحظه از عمرشان را به اعلی درجه ممکن بهره نگیرند، دست به دعا و گریه بر می‏دارند.

مثال دیگر: دراز کردن پا برای کسی که درد پا دارد، نه حرام است نه مکروه.
ولی می‏بینیم که گرفتاران به درد پا به هنگام دراز کردن پا از اطرافیان خود عذر خواهی می‏کنند، زیرا برای آنان احترام قائلند که حتی از کار مباح خود شرمنده هستند.

مثال دیگر: گاهی افرادی که در تلویزیون مشغول نقل اخبارند سرفه می‏کنند و فورا از تمام بینندگان عذر خواهی می‏کنند، با اینکه سرفه کردن گناه ندارد ولی چون خودشان را در محضر مردم می‏بینند، عذر خواهی می‏کنند.

 اولیای خدا نسبت به ذات مقدس او چنان معرفت و شناختی دارند که اگر عبادات جن و انس را نیز داشته باشند، خودشان را مقصر می‏دانند

مؤمن، مؤمن نیست مگر اینکه سه خصلت در او باشد

لَا یَکُونُ الْمُؤْمِنُ مُؤْمِناً حَتَّى یَکُونَ فِیهِ ثَلَاثُ خِصَالٍ سُنَّهٌ مِنْ رَبِّهِ وَ سُنَّهٌ مِنْ نَبِیِّهِ وَ سُنَّهٌ مِنْ وَلِیِّهِ فَالسُّنَّهُ مِنْ رَبِّهِ کِتْمَانُ سِرِّهِ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَ‏ عالِمُ الْغَیْبِ فَلا یُظْهِرُ عَلى‏ غَیْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضى‏ مِنْ رَسُولٍ‏ وَ أَمَّا السُّنَّهُ مِنْ نَبِیِّهِ فَمُدَارَاهُ النَّاسِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَمَرَ نَبِیَّهُ ص بِمُدَارَاهِ النَّاسِ فَقَالَ‏ خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِینَ‏ وَ أَمَّا السُّنَّهُ مِنْ وَلِیِّهِ فَالصَّبْرُ فِی الْبَأْسَاءِ وَ الضَّرَّاءِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَقُولُ‏ وَ الصَّابِرِینَ فِی الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ.

ترجمه:

حارث بن دلهاث گوید: امام رضا علیه السّلام فرمود: مؤمن، مؤمن نیست مگر اینکه سه خصلت در او باشد، سنّتى از پروردگارش، سنّتى از پیامبرش و سنّتى از مولایش. سنّت پروردگارش، حفظ اسرار خویش است، خداوند مى‏فرماید: «عالِمُ الْغَیْبِ فَلا یُظْهِرُ عَلى‏ غَیْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضى‏ مِنْ رَسُولٍ‏»، (خداوند عالم به غیب است و هیچ کس را بر غیب خود مطّلع نمى‏سازد مگر کسیرا که بپسندد و از وى راضى باشد، که همان پیامبران هستند) و امّا سنّت پیامبر مدارا کردن با مردم است، خداوند پیامبرش را به‏ مدارا کردن با مردم امر مى‏کند و مى‏فرماید: «خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِینَ‏» (از مردم بیش از توانشان توقّع نداشته باش و- با مردم با تسامح رفتار کن و امر بمعروف کن و از سفهاء و نادانان درگذر و اعراض کن) و امّا سنّت از مولایش صبر در سختى‏ها و مشکلات است، خداوند مى‏فرماید: «وَ الصَّابِرِینَ فِی الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ» (در سختى و مشکلات صبر مى‏کنند).

عیون أخبار الرضا علیه السلام، شیخ صدوق، ج ‏۱، ص ۲۵۶، ح ۹؛ الکافی، ثقه الاسلام کلینی، ج ‏۲، ص ۲۴۱؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج ‏۷۲، ص ۴۱۷.

تنهایی انسان در صحنه قیامت

زندگی مردم در قیامت «جمعی» است نه «اجتماعی»؛

چون همه افراد در آنجا هستند و روز قیامت همه آنان تنها و تهیدست به حضور خدا می‌آیند.

این مانند مکان عمومی است، نظیر صحنه حج که همه هستند و همه دور هم هستند، اما کسی کس دیگر را نمی‌شناسد و زندگی اجتماعی نیست که بتوانند مشکلات یکدیگر را با تعامل حل کنند و به هم کمک کنند.

 

حضرت آیه العظمی جوادی آملی – درس تفسیر سوره مبارکه صافات – ۱۳۹۲/۱۲/۱۸